Vladimir Frolov: „Srpska pobuna“ – hrvatska avgustovska laž

Silovanje istine, kao pojavni oblik nastupa učesnika hrvatske UZP (udruženi zločinački poduhvat) kamarile, ipak daje rezultate, makar u nastupu beogradske politike „neutralnosti u regionu i šire“ (čitaj, aktivno nesuprostavljanje zločinu).

Krajina

Još od 1867.godine, u austrijskom i ugarskom delu tadašnje Dvojne monarhije, imali su Srbi i Hrvati jednak tretman.

Uprkos agresivnosti RKC (Rimokatolička crkva) i HSP (Hrvatska stranka prava), bečki su gospodari ipak imali stav da se to slovensko stanovništvo nije deliko po naciji već po veroispovesti, i jeziku kojim govori.

Tako su tada i postojali Srbi-katolici u Dalmaciji i Primorju, sa Dubrovčanima kao draguljem u kruni.

Čak i u Velikom ratu, vodiće statističari tabelarne prikaze sa rubrikom zajedništva (Kroato-Srbi), u životu i smrti vojnika, iz južnoslovenskih pokrajina.

Tek će prva zajednička država uvesti u popisu nacionalnu odrednicu, koja je već uveliko zloupotrebljavana od sveštenstva RKC i prvaka HSS (Hrvatska seljačka stranka), koji svoje oslobodioce zlobno nazivaju okupatorima, jer nisu bili iste vere.

Nekadašnje bečko-peštanske sluge, brutalno prozivaju one Hrvate koji iskreno podržavaju Jugoslaviju kao zajednicu, u kojoj su dobili i opšte pravo glasa, uz sve ostale dobitke.

Čim `39.-e dobiše svoju Banovinu Hrvatsku, usledi talas otpuštanja Srba iz službe kao pojavni oblik već upućene tajne okružnice HSS, o postavljenju prema zajedničkoj državi Jugoslaviji.

Proglašenjem NDH i usvajanjem rasnih antisrpskih zakona, definisano je „srpsko pitanje“ i njegovo još jasnije konačno rešenje, u samostalnoj hrvatskoj državi.

Srpski antifašistički ustanak, prvi u porobljenoj Evropi, usporio je rešenje toga „srpskog pitanja“ u tadašnjoj NDH, prepustivši njegovo rešavanje kroatokomunistima kao „varijanti B“, hrvatskih domoljuba.

Skoro pet decenija, hrvatski komunisti, RKC i ustaška emigracija, igraju pokvarenu igru sa srpskim narodom u Hrvatskoj, uporno ga prevodeći u status „hrvatskog političkog naroda“!

Pritom je zakonski odrađeno, da se ne pokrene pitanje genocida nad Srbima, odigrana farsa sa suđenjem Artukoviću, jer su hrvatski građanski političari, emigranti u SAD, jasno istakli da je ratni zločinac i pod tom odrednicom je i isporučen, iako državljanin SAD!

Istovremeno je pokrenuta i priča o hrvatskom komunisti Hebrangu, dokazanom srbožderu, koji će organizovati nekoliko suđenja Srbima-komunistima tokom NOB, samo zato što su pisali o genocidu koji je počinila hrvatska fašistička država, a ne samo „ustaše-marsovci“!

Proba nazvana „hrvatsko proljeće“ ili „maspok“ („masovni pokret“) iz sedamdesetih godina prošlog veka, u kojoj evidentno nije uzela učešća RKC, zamajac antisrpstva još od prvog hrvatskog koncila 1900.godine, više je poslužila za čišćenje projugoslovenskih kadrova u državnoj upravi i naročito u federaciji (afera „ŽANKO“), pred donošenje ustava iz `74.godine kojim je najzad razgrađena država, za koju su Srbi izginuli dvared, u jednom veku!

Ipak, i u tom novom ustavu, Srbi u Hrvatskoj ostali su narod, doduše sa službenim hrvatskim jezikom, što ni bravar BROZ nije nikako „primećivao“, iako su brojni još hrabri pojedinci, ukazivali na to kršenje prava konstitutivnog naroda, i neželjene posledice!

Usledilo je zatim evidentno falsifikovanje istorije NOB, gde brojne krajinske brigade uz svoja ratna imena, dobiše i nepostojeće hrvatske predznake, kao da je dotada sakrivanu dokumentaciju o tome najzad dostavila ustaška emigracija, ili možda stiže iz arhive britanske SOE!

Bili su to jasni znaci namere, da se u budućnosti preispita osnov za državotvornost srpskog naroda u Hrvatskoj!

U BiH su još bili nejaki za tu igru, muslimani su upravo porasli za slovo, i prateći status naroda, pred planirani popis`71., u zajedničkoj državi.

Sve su ove aktivnosti koordinisane iz Matice Hrvatske, Društva književnika Hrvatske i Kaptola (žargonski naziv središta RKC u Hrvatskoj) sa tadašnjim čelnicima SKH, koji su se javno još zaklinjali u „bratstvo-jedinstvo kao zenicu oka svog“, kada bi o godišnjici ustanka morali ipak skoknuti do Srba, mesta gde je `41. počeo masovni ustanak protiv NDH.

Tada još nisu smeli da lažu o Sisku i hrabrim komunistima, koji su proglasili ustanak u obližnjoj šumi i vratili se potom u varoš, svojim snašama, uplašeni od susreta sa gnevnim Srbima i Vasiljem Gaćešom, koji za njih ni marili nisu, ali za borbu sa ustašama, jesu!

Posle višestranačkih izbora u maju `90., čim se preuze vlast, ponovi se sudbina Srba-činovni ka iz vremena Banovine Hrvatske, uslediše masovni otkazi i planski progoni!

Da im se ne ponove i rasni zakoni, Srbi održaše sabor u Srbu i rešiše, kao konstitutivni narod da na referendumu (po važećem zakonu!) odluče o zajedništvu sa Hrvatima!

Predstavnici srpskog naroda jasno definisaše, da oblik referenduma o zajedništvu, direktno ovisi o stavu Hrvata prema zajedničkoj državi.

Nisu Srbi branili Hrvatima da se izdvoje iz Jugoslavije, ali oni kao narod neće dozvoliti da i njih sobom povedu u novu nezavisnu, gde već pišu parole „ŽAP“ (živeo Ante Pavelić)!

Videći da se vrše pripreme za referendum, koji je simbolično zakazan za 19. avgust –PREOBRAŽENjE GOSPODNjE-, kao novi kvalitetni početak suživota dva naroda u zajedničkoj republici, rukovodstvo HDZ kao vladajuće stranke, na zatvorenoj sednici donosi odluku da silom oružja spreči demokratski oblik izjašnjavanja konstitutivnog naroda, jer ima ustavno pravo samoopredelenja i samootcepljenja!

Zato su 17.avgusta i poslali pripadnike specijalne jedinice MUP, da silom oduzmu oružje iz SUP-ova u opštinama koje su već formirale „Zajednicu opština Sjeverne Dalmacije i Like“, kao embrion samoorganizovanja srpskog naroda!

Na tu oružanu agresiju, bez zakonskog osnova za primenu sile, srpski narod je samoorganizova no odgovorio podizanjem barikada, bez nasilja prema pripadnicima MUP R HRVATSKE!

Da sakriju svoje javno ispoljeno nasilje, pokrenuta je lavina novinarskih laži o „srpskoj pobuni“, već unapred dogovoreni izveštači svetskih nezavisnih medija pohrliše u Krajinu, kao nekad na Divlji zapad, očekujući scene iz kaubojskih filmova i romana Karla Maja.

Indijance u liku Srba, lako su našli, Srbi su izveštače ZDF lako prepoznali kao zemljake Karla Maja, jer su nekada glumili kao statisti u seriji filmova po njegovim romanima. Filmovi su snimanim na Plitvicama i kanjonu Paklenice, gde su sada bile barikade.

Laganje o „srpskoj pobuni u Hrvatskoj“, preuzeće i istražitelji haaškog tribunala i aktivisti NVO u Srbiji, zajednički uporno tragajući za dokazima koji bi optužili tadašnju vlast u Srbiji da je organizator i inicijator te spontane reakcije naroda, koji nažalost ima gorko iskustvo „ostatka zaklanog naroda“, u hrvatskom genocidu počinjenom u NDH!

Posle „petooktobarskog demokratskog oslobođenja od tiranije“, usvojiće srpska politika i naročito pravosuđe termin o „srpskoj pobuni“, sledeći poslušnički diktat iz Brisela.

Čelnice raznih NVO i „dekontaminerke“ beogradske, odmah će za učesnike opravdanog otpora novohrvatskom oružanom teroru, rezervisati ime „srpski fašisti“, a potomci ustaša sa tradicijom fašista postaće hrvatski branitelji, domoljubi, bezgrešni ko „Cezareva žena“!

Farsa sa „srpskom pobunom“ traje već četvrt veka, i poprima sve nove i nove oblike, samo da se sakrije istina o nasilju nad konstitutivnim narodom, u zemlji koja je nekada bila njegova, ali je odlukom članova hrvatskog UZP nasilno oteta, a on silom prognan!

Sitnicu, da je u tom zločinu etničkog čišćenja aktivno učestovao i NATO i EU, u Beogradu poodavno niko ne pominje, jer put u „svetlu budućnost“ nema alternativu, i šta je pritom sitnica od ostatka zaklanog naroda?!

Narodna poslovica – „Ko hoće da zaboravi, taj hoće da mu se ponovi“! – nije još u Beogradu službeno verifikovana iz Brisela i Vašingtona, ali vreme teče, a helikopteri stižu!

Vladimir FROLOV

IZVOR: Fond strateške kulture, za FBR priredila Biljana Diković/facebookreporter.org

foto: FB Radoš Stevlić