Srpski rat Atlantske imperije

Ako istoričari uspona i pada Atlantske imperije ikada budu tragali za istinom, kad pristupe definisanju razdoblja i prekretnica u njenom razvoju, Imperijino aktivno učešće u raspadu Jugoslavije i ratovima koje je on izazvao, nazvaće Srpskim ratom. Kao što su Rimljani imali Punske, Galske, Batonske ratove…

Prve sedmice svakog avgusta, Hrvati slave, a Srbi žaleOluju, akciju uništenja Republike Srpske Krajine i protjerivanja njenog srpskog stanovništva. U maju slaveBljesak, u septembru Maestral, i tako unazad. Neće, međutim, ni u jednom slučaju reći da su u stvari bili samo kopnene jedinice unutar šire strategije NATO vojske. Maestral, konkretno, operacija hrvatske vojske i HVO-a, izvedena skoro uporedo sa Operacijom Sana muslimanske Armije BiH, je u stvari bila samo kopnena podrška prvoj Natovoj vojnoj kampanji od njegovog postanka, Operaciji Namjerna sila protiv Vojske Republike Srpske. A ako akciju vodi NATO, čiji je to onda rat, protiv koga i ko tu za koga radi?

expelled
izvor: Serbia through American eyes

Dva su zajednička imenitelja svim sukobima na prostorima raspale zemlje devedesetih godina prošlog vijeka: jedan, vodila ih je Imperija, uz ravnopravno učešće diplomatije SAD-a i Njemačke, i imperijalne vojske zvane NATO; dva, vođeni su protiv srpskog naroda.

Tzv. ratovi devedesetih, posmatrani sa stanovišta raspada Jugoslavije i borbe oko njenog nasljeđa, golim okom mogu izgledati kao niz sukoba unutrašnjih bivšim avnojevskim republikama. Tako, Hrvatska ratuje protiv “svojih“ Srba, u BiH ratuje svako protiv svakoga (do Vašingtonskog sporazuma, tj. zavrtanja ušiju Hrvatima), na Kosovu i Metohiji Srbija guši pobunu “svojih“ Šiptara kojima priskače u pomoć imperijalna avijacija…

Ali ako zanemarimo raspad avnojevskog formata kao okvir sukoba, ako se oslobodimo jugoslovenskog stanovišta, ako ne dozvolimo da nam nametnu taj okvir u kome su bivše jugoslovenske republike vodile ratove jedne protiv drugih, onda nam ostaje slika u kojoj srpski narod, rasut širom nekoliko avnojevskih tvorevina, vodi rat protiv sile koja pokušava da mu otuđi životni prostor. Dakle, sa srpskog stanovišta gledano, golim okom, borbu vodi srpski narod, protiv drugih naroda jugoslovenske zajednice i njihovih inostranih saveznika, a ne, recimo, Republika Srbija protiv drugih avnojevskih republika.

tudman_clinton_epa_main
izvor: Al-Jazeera

Ali kakve veze ima Imperija s tim?

Ako tzv. ratove devedesetih pak posmatramo sa stanovišta aktivne politike zvaničnog Vašingtona, vidjećemo da je u stvari Atlantska imperija vodila svoj oružani rat protiv Srba, jedan rat, koji je u etapama trajao od prvih sukoba u Sloveniji do zaključenja Kumanovske kapitulacije.

Pogrešno se smatra da je Atlantska imperija samo izabrala stranu protiv Srba u ovim ratovima. Ne, Imperija je inicirala rat i navodila mu razvoj od početka do kraja. Imperija je vodila rat, a Hrvati, Bošnjaci, Šiptari su bili njeni voljni sateliti. Oni su imali svoje interese, a ona svoje, a kad su ti interesi dolazili u sukob, onda bi im ona zavrtala uši.

Nije, dakle, NATO “intervenisao“, nije se američka diplomatija “miješala“, nego je sama Imperija vodila svoj rat, svojom vojskom, u interesu svog širenja, a samo je strategiju i kopnenu podršku mijenjala prema potrebi i okolnostima. Proboj Posavskog koridora, pad Knina, bitka na Košarama – samo su različiti bojevi unutar jednog istog rata.

I kad govorimo o bombardovanju, da li 1999. ili 1995., koristimo se nepreciznim izrazom, skoro eufemizmom, kojim potiskujemo suštinu; Imperija je vodila rat protiv Srba, a bombardovanja su bila samo strateška sredstva, kao i ekonomske sankcije. Van istinitog konteksta osvajačkog rata, bombardovanje zvuči kao neka kaznena mjera, a kazna podrazumijeva određenu krivicu.

antiserbsElem, gorepomenuti Vašingtonski sporazum je možda i najbolji primjer podređenosti perifernih, lokalnih interesa, koji jesu organski postojali, onim centralnim, imperijalnim. Do ovog sporazuma iz marta 1994., u bosansko-hercegovačkom sukobu su postojale tri strane sa svojim vojskama, i sve tri su ratovale jedna protiv druge. Pošto je žestoki rat između bosansko-hercegovačkih Hrvata i muslimana ometao širu strategiju Imperije protiv Srba, bilo ih je potrebno natjerati na primirje da bi se rat mogao voditi onako kako je i bilo predviđeno: protiv Srba. Mate Boban, hrvatski vođa koji nije baš rad saradnji sa muslimanima, biva uklonjen, na njegovo mjesto dovode Krešimira Zubaka, koji pristaje da podredi interese Hrvata volji Vašingtona i ulazi u savez sa Alijom Izetbegovićem. Primirje između muslimana i Hrvata otvara vrata bacanju na koljena i Republike Srpske Krajine i Republike Srpske, što će kulminirati u avgustu i septembru 1995.

Znači, nije bio bitan interes Hrvata u BiH i njihova pozicija naspram muslimana, nego interes Imperije u ratu protiv Srba. Čiji je to, onda, rat?

Dakle, tzv. ratovi devedesetih nisu bili ratovi za jugoslovensko nasljeđe, niti građanski ratovi, niti agresije ove ili one avnojevske republike na neku drugu, nego su bili jedan rat, koji je definisao program Atlantske imperije prema poslehladnoratovskom svijetu, izvođen u nekoliko etapa. Završen je uspostavom imperijalne vojne baze na krajnjem jugoistoku prostora oko kojeg se ratovalo, te smanjivanjem i rasparčavanjem srpskog životnog prostora, formiranjem novih država i nacija na njemu, i potčinjavanjem srpskih državnih struktura u kolonijalni položaj.

Uspješno po Imperiju, moglo bi se reći.

karadžić-ratSrpski rat je Atlantska imperija vodila na vrhuncu svoje neprevaziđene moći, pošto je porazila najvećeg takmaca, a prije nego što su se na vidiku pojavili novi. On ju je definisali, jer on je prvi pokazao kakva je to Imperija, šta podrazumijeva širenje demokratije i kako će se odnositi prema ostatku svijeta u kojem više bauk komunizma ne može da bude legitiman izgovor.

Ako se istorijski razvoj Imperije bude dosljedno kategorizovao, u udžbenicima će stajati da je moćna Atlantska imperija, od 1991. do 1999. vodila rat za osvajanje i pokoravanje srpskog naroda, u tri etape, na tri glavna ratišta, i preko kopnenih snaga svojih lokalnih satelita, Hrvata, Bošnjaka i Šiptara. I da je Srpski rat ujedinoi interese tradicionalnih neprijatelja, pa su se na istoj strani protiv Srba, u savezu bez presedana, našli i Amerikanci sa Englezima i Francuzima, i Nijemci, i Vatikan, te islamski svijet predvođen savezom ljutih protivnika Saudijske Arabije i Irana.

Jer dinamika geopolitičkih odnosa uvijek kreće od aktivnog interesa velesile, i dejstvo uvijek ide od nosioca moći ka žrtvi te moći

 Foto: inserbia.info

 

V.Ivković

Izvor: Srbist