Sprečiti Državni Udar!

Piše istoričar dr Dario Vidojković, Regenzburg

Poslednji događaji u RS su otklonili svaku dilemu, ako je takva uopšte i postojala, nakon niza proteklih događaja i izjava pojedinih političkih aktera u RS i u regionu u proteklom vremenu. Naime, već neko vrijeme se prijeti predstavnicima Republike Srpske sa „makedonskim scenariom“, što podrazumeva smjenu vlasti i instalaciju Zapadu podobnim marionetama, kao što je to bio nedavno slučaj u Skoplju. Tada je, uz pritisak i zdušnu pomoć Zapada, prije svega SAD-a, na vlast došao Zoran Zaev, koji je van teritorije BJRM potpisao sa albanskim strankama Tiransku platformu, koja je direktno okrenuta i protiv Srbije i srpskog naroda. Pored toga, brz ulazak BJRM u EU i Nato je Zaev proklamovao kao najvažniji strateški cilj. Jasno je, da bi se time nastavalio zaokruženje Srbije, ali i Republike Srpske. Ti događaji moraju da se posmatraju dakle i u širem geopolitičkom kontekstu, u kojem SAD sa svojim Nato saveznicima odmjerava snage sa Rusijom, odnosno kada se dešavaju strateška pozicioniranja na globalnoj šahovskoj tabli pred finalni sukob dveju tabora, koji u mnogome podsjeća na Hitlerov udar tada na SSSR u okviru plana „Barbarosa“ sa ciljem „prodora na istok“. Američki funkcioneri su već izjavili da se Srbija, pa time i RS, nalaze na toj „vatrenoj liniji“ dveju strana. Šta se posebno tiče položaja Republike Srpske i njenih institucija, nije neka novina, da se oni konstantno nalaze pod napadom sa strane zapadnih sila i zajedno sa političkim Sarajevom. Ovdje je dovoljno samo podsjetiti se pokušaja ukidanja Dana Republike, a o tom pitanju je se srpski narod u RS izjasnio referendumom, iskoristivši pritom svoje demokratsko pravo. Međutim, to pravo mu se negira, i to upravo od strane pobornika demokratije u svijetu, na prvom mjestu SAD-a. Kako njihovo razumijevanje i širenje demokratije izgleda, možese vidjeti na strašnom i krvavom ratu u Siriji, u Iraku, Avganistanu, Ukrajini, i u mnogim drugim mjestima u sadašnjosti, ali i u ne tako dalekoj prošlosti. Sada je, ponovo, na redu Republika Srpska, koja se, očigledno, po Zapadu nije smjela desiti. RS je dosada imala snage da se prilično suprotstavi svim tim pritiscima, i odolevala je, koliko je bilo u njenoj moći. Sada je situacija znatno opasnija po sami opstanak RS, pošto je Zapadu očito pošlo za rukom, da instrumentalizuje neke srpske stranke unutar RS i da ih okrene protiv vlasti i institucija RS. Oni se preko i pomoću institucija na nivou Dejtonske BiH i političkog Sarajeva već neko vrijeme obračunavaju sa aktualnom vladom i predsjednikom Republike Srpske Miloradom Dodikom. U tome prednjači tkz. Savez za Promjene, kojeg sačinjava i SDS. Kada se uzme u obzir istorijat i nastanak ove stranke, onda je paradoks u to veći, jer je SDS nastao zapravo kao štit srpskog naroda, tada pod predsjedništvom prvog predsjednika Republike Srpske dr Radovana Karadžića. No, šta je se u međuvremenu desilo sa tom strankom odnosno sa njenim aktualnom rukovodstvom, to je najbolje poznato njima samima. Današnji SDS nije više ni nalik onom, izvornom, što ide toliko da čak na zvaničnom sajtu te stranke nigdje nema ni pomena njenog osnivača. Šta li je u pitanju, čega li se stide, ili je dodvoravanje Zapadu po srijedi, na to neka oni odgovore. Što je na drugoj strani trebalo postati svima jasno, jeste da je ovih dana tkz. Savez za promjene otvoreno krenuo u rušenje najvažnijih institucija Republike Srpske, a time i u rušenje same Republike Srpske! Ponašanje poslanika iz redova tog saveza u Narodnoj skupštini proteklih dana, kao i izjave njihovih prvaka, ukazaju nedvosmisleno na samo jedno, na pokušaj izvođenja državnog udara. Blokada rada Narodne skupštine odnosno pokušaj blokade, najvišeg demokratskog tjela Republike Srpske, je ništa drugo nego udar na istu. Otuda treba da čudi izjava analitičara Dragomira Anđelkovića iz Srbije, koji reče da je jedna takva blokada „demokratsko pravo“ opozicije u RS. Šta li bi uradila njemačka kancelarka Merkel kada bi opozicija tako blokirala njemački Bundestag, ili šta bi uradio Vučić, kada bi opozicija tako blokirala Narodnu skupštinu u Beogradu? Takva izjava je krajnje opasna, i može samo da posluži kao podstrek ili motivacija čelnicima iz tkz. Saveza za promjene da nastave na svom putu koji srpski narod može da odvede u katastrofu i koji može da ugrozi na kraju i njegovu egzistenciju na ovim prostorima. Legitimna politička borba je jedna stvar, i razmirice i, ponekad, suprotstavljeni stavovi i političke diskusije su normalna pojava jednog demokratskog društva. Ali, i to čelnici Saveza za promjene, bi trebali imati na um, sasvim druga stvar je dovoditi u pitanje legitimne institucije RS, garantovane Dejtonskim ugovorom, i njen sami opstanak. Jer, ovakve akcije, kao nasilno blokiranje rada Narodne skupštine, ide samo pod ruku zagriženim neprijateljima i protivnicima Republike Srpske. Oni će izvući najveću korist iz ovakvih akcija i ponašanja ovakve opopzicije u RS. U Novembru treba biti usvojena i deklaracija o zaštiti prava srpskog naroda u regionu, što se takođe dovodi sada u pitanje. To im sve treba biti jasno. No, postoje i neke indicije da možda to sve i ne rade slučajno. Treba se sjetiti nedavnog upozorenja „Zavetnika“ iz Srbije o nekom predstojećem „Jesenjem udaru“na RS. Tu su i bliske veze odnosno sastanci nekih čelnika i funkcionera iz Saveza za promjene sa predstavnicima SAD, a neki od njih su bili i pozivani u Vašington od strane Stejt departmenta. Zašto? Bez obzira na to, sami pozivi na blokadu institucija RS i otvoreni pozivi na rušenje vlasti nedemokratskim načinima, kao i najave vaninstitucialnone borbe po sebi imaju odličje i karakteristike poziva na ni manje ni više nego na državni udar! U ovom vrlo kritičnom političkom momentu, prije svega kada se uzme odnos i raspodela snaga velikih sila u svijetu, vođenje odgovorne i hladnokrvne politike bi trebao biti zakon, koji bi trebao da važi za sve aktere u Republici Srpskoj. Vladajuća strana je sa svoje strane upravo učinila jedan takav korak svojom ponudom Savezu za promjene, koji je isti međutim odmah odbio, što samo ukazuje na to, da im nije stalo do smirivanja tenzija i situacije i da se politički konflikt ponovo vrati u institucionalne okvire. Jer, stabilnost RS bi trebao da bude glavni cilj svima, a težnja Saveza za promjene na putu dalje nemile eskalacije situacije i prizivanje otvorenih sukoba kristalno jasno ne vodi ka tom cilju. Treba se sjetiti na ovom mjestu svih žrtava koje je srpski narod ugradio u svojoj dugogodišnjoj borbi u proteklom otadžbinsko-odbrambenom ratu, koji su postali temelj i stub Republike Srpske. Dozvoliti da se uruši RS, i da se time ostvari Alijin san o unitarnoj, džamahirijskoj BiH, bi značilo ogriješiti se o svim tim svetim žrtvama i o borbi srpskog naroda za opstanak na svojim vjekovnim ognjištima na ovim prostorima. Dalje treba imati na um, da je RS na kraju krajeva nastala i kao odgovor ponovnom pokušaju sprovođenja genocida i etničkog čišćenja od strane Hrvata i muslimana, kao što je to bio slučaj tokom ustaške NDH i ustaškog genocida nad Srbima, Jevrejima i Romima. Jasenovac, taj „Aušvic Balkana“, to zlokobno i monstruozno stratište Srba, Jevreja i Roma, treba biti stalna opomena, kako se tako nešto nikada više na tim prostorima ne bi ponovilo. Ove istorijske činjenice trebaju imati na um svi u RS, pa i čelnici Saveza za promjena. Čelnici iz Saveza za promjene, koji sada tako glasno pozivaju na rušenje institucija RS, trebaju biti isto tako svjesni svoje ogromne i teške istorijske odgovornosti koje preuzimaju na sebe, ukoliko nastave put bez povratka. Zato je najvažnije da se strasti smire, i da se obnovi civilizovan i institucionalizovani politički dijalog svih aktera, kako bi se sprečio državni udar i kako se ne bi dovela sama RS u pitanje. Od srpsko-srpske svađe Srbi neće imati ništa, ali neprijatelji i protivnici srpskog naroda, dirigovani iz određenih zapadnih centara moći, će imati sve!