POČETAK „DEMOKRATSKE DRAME” SRBA – drugi dio

Devedesetih godina dvadesetog vijeka, medijska agresija Zapada, koja je već davno po svom “bogatstvu”, nadmašila Gebelsovu, sve više je gospodarila Srbijom; najraznovrsnije manipulacije, laži i obmane ostavljale su traga u narodu – sve je vodilo velikom raskolu i podjeli koja će se kod nekih, čak i u neizlječivu mržnju izroditi – prema srpskom narodu! Prema sebi! Strašno! Posebna je interesantna manipulacija nacionalnim osjećanjima, o “srpskom identitetu, tradiciji i srpskoj državi” čime je, licemjerno i lažno, favorizovana samostalna srpska država, naravno, sve sa namjerom da se prihvati razbijanje Jugoslavije (po republičkim i pokrajinskim “avnojevskim” granicama) što je impliciralo odustajanje države Srbije od odbrane srpskog naroda van Srbije (tj. odricanje od svog naroda i svog etničkog i istorijskog prostora) Cilj je bio, ustvari, stvoriti još veći razdor u srpskom etničkom korpusu! Srbi su, posebno u Srbiji, bili potpuno dezorjentisani i zbunjeni – njima više ništa nije bilo jasno; ni ko su, ni u kojoj državi žive, ni kakvi se ratovi vode… (takvih problema, naravno, nisu imali Srbi u Bosni i Krajini jer su se oni borili za gole živote – saznali su sve; htjeli ne htjeli, morali su postati Srbi jer su ih tako neprijatelji prozvali!)

Uistinu, instalirana “demokratska” opozicija u Srbiji je odrađivala posao za Zapad – i to uspješno! Njihov tadašnji lider, književnik Vuk Drašković, je okupljao mase na tako pripremljenoj “demokratskoj” platformi u potpunosti zaboravljajući realnost okruženja i tragičan položaj razjedinjenog srpskog naroda. Vuka je zanimala samo ideologija (osuda komunizma!) i slava (oreol demokrate!) a sve drugo je bilo nevažno! Samo paradoks do paradoksa u Srbiji i u egzistenciji srpskog naroda. Oni koji se, gotovo,više nisu ni zvali Srbima (ali su nosili u sebi neki nezamrli virus kosovskog zavjeta) stali su u odbranu napadnute otadžbine i cjelokupnog srpskog naroda a većina onih, koji su se “busali u prsa” kao velike demokrate i “pravi” Srbi, bili su, ustvari, potpuno nijemi (u najvećoj mjeri – gotovo svi, osim Radikala) prema stradanja Srba i propasti vlastite države – još gore; nove demokrate su svojim djelovanjem u svemu podržavali Zapad, a tako direktno i srpske neprijatelje u ratu koji je trajao! Izgubljene, duhovno opustošene i moralno srozane, ustvari, demokrate su se sve više, uz pomoć Zapada, u “Demonokrate” pretvarali ne birajući sredstva da se dočepaju vlasti… za to i ne čudi da su mirne savjesti zagovarali (naravno, po instrukcijama Zapada i uz njegovu otvorenu financijsku podršku) “evropejski” zajednički suživot Srba, kao nacionalnih manjina (i ako su Srbi do tada bili na tim prostorima konstitutivni narod) u novim samostalnim državama sa separatistima, kunući se u razbraću da će ponovo braća postati čim svoje države dobiju – odmah će Srbi s njima ponovo moći bratstvo i jednstvo (sada zvano “multietičnost”) graditi! i ako u rat “braća” krenuše jer nisu mogli više u zajedničkoj državi sa Srbima živjeti! Sve bez logike i smisla, ali sve može u smutnom i besmislenom vremenu u kojem ”demokraske” sile zavladaše svijetom!!! Tako je prozapadna opozicija sa svojom golom borbom za vlast, ustvari, postajala glavno oružje Zapada u njegovim aktivnostima na razgradnji srpskog nacionalnog jedinstva koje je tada bilo potrebnije više nego ikad u teškoj borbi za očuvanje nacionalnog identiteta i cjelovitosti naroda i države. Opozicija je, praktično, urušavala snagu Srbije i kredibilitet predsjednika S. Miloševića i tako djelovala direktno protiv interesa Srba; kako Srba u Srbiji, tako posebno, Srba van Srbije kojima je pretilo potpuno uništenje i istrebljenje. Dok su svi srpski neprijatelji, pod budnim okom zapadnih sila, djelovali koordinisano i ujedinjeno (od ”Vardara pa do Triglava”) protiv Srba, dio Srba zaveden (dolarima, strahom, lažima, obmanama, itd.) praktično se priključio srpskim neprijateljima, mazohistički napadajući sami sebe, odnosno napadajući izmučeni i već napadnuti sa svih strana, srpski narod a sve u ime demokratije i ”svijetle evropske budućnosti” kojima ih Zapad naoruža (trebalo je razbiti jedinstvo i sabornost srpskog naroda a najlakše se to može “odraditi demokratski” sa srpskim demokratama i “osvješćenim nacionalistima”, svojim već čipovanim podanicima, koji se,”svjesno”, kao “napredne demokrate”, svesrdno bore protiv “lažnog i agresivnog Miloševićevog nacionalizma”)
Opozicija je napadala svoju državu koja je i onako bila na izdisaju, pod strahovitim političkim pritiskom, ekonomskim sankcijama, pretnjama i ucjenama a uskoro i vojnim dejstvima…
Iako su predstavljani kao osvješćeni srpski nacionalisti i demokrate, većina novopečenih “Evropejaca” je, ustvari,upravo, postupala suprotno – veoma agresivno i netolerantno u javnosti (kako tada tako i danas!) te zato i ne čudi da su “demokrate” bez problema prihvatale cijepanje Jugoslavije i nije ih uopšte interesovalo šta će biti sa gotovo polovinom srpskog nacionalnog korpusa koji bi ostao u drugim, Srbima neprijateljskim državama (uostalom, oni nisu imali osjećaj ni za Srbe u Srbiji – oni su taj osjećaj “čipovanjem” od strane Zapada već davno izgubili!) Zapad je, svojim propagandno – psihološkim ratom, uspio stvoriti u Srbiji virtuelnu stvarnost koja će iznjedriti novi paradoks – u Srbiji su nekadašnji komunisti (veliki dio) postajali patriote i sve više istinske demokrate i Srbi a novostvorene tzv. prozapadne demokrate (većina njih) su postajali, sa svojim napadnim djelovanjem, isključivošću i agresivnošću, ustvari, ortodoksni komunisti – “veći” od onih od kjih su nastali! Dakle, jedni Srbi “komunisti” postepeno su postajali demokrate i istinske patriote i ako su ih i dalje “kužnim” komunistima zvali a drugi Srbi komunisti postajali su suštinski još ortodoksniji komunisti, Ne – srbi, programirani Androidi Zapada – koje će Zapad preko noći u velike Demokrate proglasiti (Kako je bilo tada u Srbiji, tako je i danas! a sličan proces se, inače, odvijao u čitavom svijetu – pa, šta je mondijalizam – globalizam, nego agresivni novokomunizam a u ideološkom smislu SAD su danas u svakom pogledu više isključive od nekadasnjeg SSSR!)
Ali, svi ovi procesi su vodili željenom cilju. Pripreme su uspješno izvršene – krenuo je opšti rat protiv Srba kao jedinog kohezionog faktora na Balkanu; rat protiv svega što je bilo ili je podsjećalo na Jugoslaviju ili srpstvo; i to od Triglava do Đevđelije – svakako, po unapred spremljenom scenariju! Svi su htjeli svoje avnojevske granice i države bez Srba! Za Srbe je bilo mjesta samo u “Uzoj Srbij” – Šumadiji ( trenutno!) Najteže je, svakako, bilo na srpskim teritorijama zapadno preko Drine, u republikama Hrvatskoj i BiH, gdje su Srbi morali braniti gole živote…

Socijalistička Jugoslavija se, poslije pedest godina,na isti način kao i kraljevina Jugoslavija, faktički ubrzo raspala a neslavni ostaci od JNA (nekada jedna od najvećih sila Evrope koju su odmah, očekivano, napustili i Slovenci i Hrvati i Muslimani kao što su to isto uradili i početkom drugog svjetskog rata – naravno, izuzev časnih izuzetaka i špijuna!) pokušavali su braniti Srbe koliko su mogli od separatističkih hordi u secesionističkim republikama ali će, ubrzo, zbog izdaje vojnog i političkog rukovodstva Jugoslavije (dovoljno se samo sjetiti dokazanog nacionaliste i srbomrsca Hrvata – komuniste S. Mesića, sadašnjeg “demokrate” i predsjednika samostalne države Hrvatske, koji se tada, kao predsjednik predsjedništva SFRJ, javno hvalio kako je ispunio svoj zadatak jer “Jugoslavije više nema”!) napustiti secesionističke republike i dislocirati se u Srbiju! Ta činjenica, taj neminovni raspad države, odmah u početku sukoba u Sloveniji i Hrvatskoj, svima je bila potpuno vidljiva ali ne i srpskom predsjedniku S. Miloševiću… on je, još uvijek ubjedjeni Jugosloven, vjerovao u JNA i ideju Jugoslavije jer srpska nacionalna ideja (za koju su ga svi optuživali kao velikosrbina i nacionalistu) nije kod njega tada ni postojala … on nije ni pomišljao da stvara srpsku nacionalnu državu ( i to na cjelokupno srpskom etničkom prostoru ) na koju su Srbi imali pravo kao, uostalom, i svi drugi narodi. Ali, što je dozvoljeno drugima nije dozvoljeno i Srbima – vjerovatno je znao to S. Milošević, te motivisan željom da sačuva bar Srbiju u postojećim granicama zagovarao je i dalje opstanak Jugoslavije vjerujući (ili se bar nadao) u mogućnost novog dogovora sa drugim narodima. Srpska nacionalna ideja, povratak srpstvu i stvaranju srpske države, ustvari, tek će se razviti kasnije kod srpskih vodja na srpskim etničkim prostorima republika BiH i Hrvatske, stvaranjem u gradjanskom ratu RS i RSK. Glavni nosilac te ideje i vodja srpskog naroda preko Drine postaće dr. Radovan Karadžić. Dr. Radovan Karadžić je prvi nacionalni vođa prekodrinskih Srba i prvi istinski obnovitelj (poslije završetka prvog svjetskog rata) duhovnog bića cjelokupnog srpskog etničkog korpusa – upravo novi srpski Karađorđe (kao što će po vojnoj liniji general Mladić nastaviti svijetle tradicije najvećih srpskih vojskovođa -vojvoda Mišića, Stepe i drugih) Ironija sudbine – praktično, eto poslije skoro osamdeset godina, nove srpske vođe ali na drugoj strani Drine, borile su se kao i slavne vođe iz Prvog svjetskog rata u Srbiji, protiv istih neprijatelja (i stranih zavojevača i razbraće!) Ovo su “gole” istorijske činjenice! Praunuci sa praunucima su račune sređivali! (Za to i ne čudi što Karadžića i Mladića tako bjesomučno prozapadna inkvizicija još uvijek progoni – čine sve da ih uhapse, sude i osude u Hagu kao navodne zločince. Oni im predstavljaju vjekovnu moru!)

U krvavom građanskom ratu devedesetih godina, koji je raspirivan sa Zapada direktnim pomaganjem separatista, srpski narod preko Drine je bio izložen velikim stradanjima a Srbija velikim pritiscima, ucjenama a na kraju i sankcijama od strane Zapad koji je u tom trenutku (na čelu sa SAD i Njemačkom) bio neprikosnoveni vladar svijeta. Bila je to neravnopravna borba Srba ne samo protiv udruženih secesionista već i protiv najjačih (i najmračnijih!) sila svijeta tog vremena – zapadnoevropske NATO alijanse. Ustvari, bio je to nastavak drugog svjetskog rata sa isti planovima, programima i ciljevima – samo što sada Srbi nisu imali ni jednog saveznika! Bivši saveznici (SAD, Engleska, Francuska) su se pridružili, sada udruženoj i ojačaloj velikoj Njemačkoj, SSSR se raspao a druge narode Evrope, ustvari, niko i nije ništa pitao, odnosno, ili su već bili pokoreni ili se pak nisu smjeli ni javiti da postoje! Novi osvajači su,u zaštitnim plaštu “demokratije”, beskrupulozno ponovo gazili po Balkanu a čitav svijet je bespomoćno gledao demonstraciju sile i neofašizma (fašizam – lat. fascis – svježanj pruća iz koga strči sjekira, kao znak gospodarske vlasti koji u su liktori nosili ispred rimskih vlastodržaca … M. Vujaklija) koji je rušio Jugoslaviju i međunarodni poredak – isto tako, kao što je prije pedeset godina, Hitler uvodio Novi svjetski poredak na istim prostorima… Hitler je stvorio Treći rajh a ovi novi stvoriše Četvrti rajh – demokratski! Iz zapadnog lažnog kosmopolitizma razvio se agresivni mondijalizam koji se realizovao u Hitlerovom fašističkom Trećem rajhu da bi na kraju dvadesetog vijeka ujedinjenjem prvo Njemačke a potom Njemačke i “demokratskog Zapada” došlo do stvaranja novog globalističkog svjetskog projekta – Četvrtiog rajha! Krajem dvadesetog vijeka zavladao je u Evropi i SAD isti svjetski poredak kao i u prvoj polovini dvadesetog vijeka u Njemačkoj, samo što su Njemačku zamijenile SAD (sjedinjena Njemačka je ostala uz rame SAD) a Vođu su zamjenili, združeni, “demokratski” izabrani predsjednici najvećih zapadnih sila – otuđeni centri moći (imperijalističko – neofašistički; naoružani NATO paktom i licemjerstvom!) koji su, sa isto tako suludim ambicijama, beskrupulozno i ne birajući sredstva, krenuli u novo osvajanje svijeta! Srpski narod je prvi, direktno i nemilosrdno, napadnut od toga zla a S. Milošević je bio prva ličnost i državnik u Evropi koji je imao snage da pruži (zajedno sa srpskim narodom) jasan otpor Novom svjetskom poretku i njegovoj imperijalističkoj ideologiji! i to mu Zapad neće nikad oprostiti!!! Upravo za to decenijama neprekidno napadaju i optužuju za sve S. Miloševića – i da je diktator i da je fašista i da je komunista i da je nacionalista … a on nije bio ništa od toga! On je bio samo “Vožd” jednog malog, ali ponosnog i slobodarskog naroda – srpskog! koji se još jednom suprostavio svetskom zlu – koji je još jednom u svojoj istoriji dočekao uspravno Silu i Nepravdu! Za to je napadan S. Milošević – napadan za to što je morao biti napadnut, napadan za to da bi se napala Srbija i srpski narod u cjelini! Uistinu, “nije Srbija napadana zbog Miloševića, već je Milošević napadan zbog Srbije”!

Foto: dw.com