OMAĐIJANI PETOKRAKAMA: Srpsko putovanje u Jevropu!

Piše: Donko Rakočević

„Zaista, braćo moja, naše pokolenje liči na omađijane putnike. Nije li prirodno, da putnici na nepoznatom putu pitaju za put nekoga ko zna, to jest ko je hodio tim putem s oba kraja do kraja? To je sasvim prirodno za neomađijane. Ali omađijani putuju zajedno i pitaju jedan drugoga za put, iako se njihovo zajedničko znanje toga puta potpuno poklapa sa neznanjem.“

Ovo je u jednom svom eseju o evropskom putu, napisao episkop Nikolaj (Velimirović), a kao da je pisao i za današnje srpske političare, kako u Srbiji, tako u Crnoj Gori, koji ne znaju ni za jedan drugi put sem za evropski, kao što ni njihovi prethodnici, iz čijih su šinjela izašli, nijesu znali ni za jedan put sem za komunistički. Tako smo drugu polovinu 20. vijeka izgubili zamađijani crvenom petokrakom, dok ćemo prvu polovinu 21. vijeka, po svemu sudeći, proćerdati očarani žutim petokrakama Evropske unije.

Naša sredina je uvijek obilovala ljudima zagledanim u Rim i Stambol, Moskvu i Beč, Brisel i Vašington. Ali, u našem narodu se kroz vjekove (ne računajući samo poslednji), održavala tradicija čiji je rodonačelnik bio  Rastko Nemanjić. Na duge staze, ta tradicija je obezbjeđivala uslove neophodne samopoštovanju, ličnom i zajedničkom dostojanstvu. A ona je na državnom i političkom planu značila borbu za samostalnost, uz prihvatanje kulturnih i duhovnih uticaja sa Istoka.

Crnogorski režim se, na prelazu dva vijeka, beskrupulozno borio za suverenu državu, da bi poslednjih godina sav njen suverenitet predao u ruke Brisela i Vašingtona. Ali, dok je taj fenomen donekle razumljiv, jer vlastodršcima, na čelu sa Milom Đukanovićem, produžava boravak u foteljama, dotle je potpuno neshvatljivo zbog čega se za „evropske vrijednosti“ zalaže i opozicija, pogotovu ona tzv. prosrpska!

Ovaj put neću ulaziti u elaboracije kako je stvorena Evropska unija i zašto tamo nama nije mjesto, već ću skrenuti pažnju na konkretne posledice našeg evropskog puta, koje su već vidljive i pogubne.

Taj put podrazumijeva i učlanjenje u NATO, što smo već vidjeli na primjeru Crne Gore, a isto čeka Srbiju koja je, istina, već duboko implementirana u taj savez, a na formalno učlanjenje će se sačekati još neko vrijeme, jer predsjednik Vučić sada ima važniji zadatak koji mu je takođe postavila briselska administracija – priznanje tzv. Kosova!

Kada se ispune i ti uslovi za dalje napredovanje na evropskom putu, slijedi „slamanje“ Srpske pravoslavne crkve, to jest jačanje ekumenskih tendencija, koje su već vidljive u dobrom dijelu njenog „rukovodstva“. Jer, što bez imalo uvijanja reče Valter Kasper, šef vatikanskog odeljenja za unapređenja hrišćanskog jedinstva: „Nema ujedinjenja Evrope, bez ujedinjenja duša!“

No, to je još uvijek na dugom štapu, sa šargarepom na njegovom vrhu u vidu konačnog učlanjenja u EU; pa ću se vratiti na štete koje već trpimo. U nijednom izvještaju Evropske komisije o demokratiji, vladavini prava, slobodama, ljudskim pravima i pravdi u Crnoj Gori, nema nijednog slova o diskriminaciji pripadnika srpske nacionalne zajednice, iako je ona toliko očigledna i  više puta javno dokazana.

U svojim izvještajima, Evropska komisija redovno skreće pažnju na još nedovoljno dobar položaj Roma i pripadnika LGBT populacije, a Srbe ne pominju kao da ne postoje u Crnoj Gori ili kao da nisu ni u jednom svom pravu – zakinuti!

Poznato je da u javnoj upravi, pravosuđu, policiji, agencijama i drugim državnim institucijama, uopšte nema Srba ili je u najboljem slučaju njihov broj u ravni statističke greške, iako čine gotovo trećinu stanovništva Crne Gore. A stav 10. u Članu 79. Ustava Crne Gore kaže – da nacionalne zajednice imaju pravo na srazmjernu zastupljenost u javnim službama, organima državne vlasti i lokalne samopuprave.

Srbima je, na najperfidniji način, oduzeto i pravo na školovanje na svom jeziku kao i brojna druga prava koja im jamči Član 79. Ustava Crne Gore: 1) na čuvanje, razvijanje i javno ispoljavanje nacionalne, kulturne i vjerske posebnosti; 2) na izbor i javno isticanje nacionalnih simbola i obilježavanje nacionalnih praznika; 3) na upotrebu svog jezika i pisma u privatnoj, javnoj i službenoj upotrebi; 4) na nastavni program koji obuhvata istoriju i kulturu svoje nacionalne zajednice…

I na sve to, Evropska unija – ćuti! I svi „prosrpski“ političari u Crnoj Gori su za Evropsku uniju! Kao na ćabu odlaze u njenu kancelariju u Podgorici. Samo što ne dobijaju titulu „hadži“! Jer, oni su savremene evet-efendije, poslušnici zapadnih ambasadora, koji su kolonizatorsku psihologiju nametnuli i dobrom dijelu svog naroda, tako da je pitanje koliko bi glasova dobila (da se nekim čudom pojavi) anti-evropska partija!

Omađijani! – rekao bi episkop Nikolaj. Dok je nedavno preminuli istoričar Predrag Vukić sa Cetinja često govorio: „Kao da su zapadnjaci bacili neki prah na Cetinjane!“ Izgleda da nisu samo na Cetinjane…

Izvor:Sedmica