Ne znam da li se radi o semantici, strategiji javnih odnosa ili zaglibljivanju glave u pijesak, i to živi, ali srpsko negiranje realnosti* na terenu, u vezi sa Kosovom, a i nevezano za njega, poprima zabrinjavajuće razmjere.

Ne, ne radi se o tome da li da se šiptarska država na okupiranoj teritoriji Srbije prizna kao nezavisna od strane te iste Republike Srbije. Ne radi se uopšte o rješenjima kosovskog pitanja zasnovanim na srpskim ili šiptarskim željama. Ne radi se o rješavanju tog problema uopšte. Radi se o spoznavanju samog problema, njegovih osobenosti, razvoja i težnji u ovom trenutku, jer bez toga nema ni rješavanja. Šta ćeš rješavati ako ne barataš objektivnim, istinitim podacima o tome šta je problem, šta se dešava, šta jeste? Radi se o srpskom negiranju realnosti, ne Vučićeve, ne Tačijeve, nego one koja jeste. Radi se o negiranju da je realnost – realnost.

Realnost, tumačenja i uvažavanja

Postoje uglovi gledanja na realnost, ali realnost ostaje plastična nezavisno od uglova. Uglovi su tumačenja realnosti u odnosu na subjektivni interes, a ta tumačenja ne mijenjaju realnost; ona mogu biti samo tačna ili netačna, korisna ili štetna po onog koji tumači.

unorg
izvor: un.org

Realnost se akcijom i reakcijom može mijenjati, ali može se mijenjati samo onda kad je spoznamo onakvom kakva ona jeste. Ako je izmišljamo prema svojim nahođenjima i željama, onda naše dejstvo koje bi je mijenjalo ne biva usklađeno sa metom, tj. gađa u nepostojeće i promašuje, neminovno.

Može se ne pristati da realnost ostane takva kakva je, ali ne može se negirati da ono što jeste – jeste.

Hajde da ostanemo na primjeru Kosova, mada daleko od toga da je Kosovo jedino pitanje gdje se srpsko negiranje realnosti izražava i gdje košta.

Jedno je reći “Kosovo je oteto!“, a sasvim drugo, i netačno, “nepostojeća država Kosovo.“ E, to je zabijanje glave u pijesak, a kad se zabije glava u pijesak, onda guzica ostane nebranjena. Tako niko nikad nije pobijedio.

Ukoliko Republika Srbija nema nijednog vojnika, ni policajca, ni sudije, ni poreznika, na Kosovu i Metohiji, ona ga ne drži. Ukoliko su organizacije srpskog naroda na Kosovu i Metohiji primorane ili spremne da učestvuju u organima šiptarske države Kosovo, koja postoji u suprotnosti sa Ustavom Srbije, onda joj one priznaju postojanje van Ustava Srbije, kao što ga priznaje i Republika Srbija od trenutka kad je podignuta prva Borkova carina na Jarinju i Brnjaku.

Realnost koja kaže da šiptarska država na Kosovu postoji i da je nezavisna od Republike Srbije u svakom relevantnom pogledu (stolicu u UN-u ne smatram relevantnom), ne negira činjenicu da je ta država nastala otimanjem teritorije od Srbije, i protjerivanjem srpskog naroda s nje. To je realnost, kao što je realnost da se zasad potencijal oslobađanja Kosova ne ostvaruje i da ne postoje pomaci na tom polju. Realnost je da Srpstvo kosovski rat nije izgubilo, nego ga još uvijek gubi. Ta realnost se može promijeniti, ali se nikad neće promijeniti ako se negira njena istinitost, jer će se pucati u nepostojeću metu i tako fulati prava, što, naravno, neprijatelji vole.

artemije
izvor: novinar.de

Sustizanje realnosti

Realnost nije uvijek bila ovako ružna, ali sada jeste. Bilo je tačaka u vremenu kad su policija i vojska Republike Srbije držale Kosovo i Metohiju, i Šiptari nisu ignorisali tu realnost nego su se borili protiv nje, da je promijene. I promijenili su je, uz pomoć jačih igrača kojima se ta realnost takođe nije sviđala. Da li bi Nato 1998. krenuo u kosovsku fazu Srpskog rata da je negirao realnost da je Kosovo tada bilo pod kontrolom srpske vojske i policije? Ne bi, nego bi vikali “Ќosovo je šiptarsko!“ po tribinama fudbalskih stadiona. Nisu ni Šiptari negirali postojanje srpske države na Kosovu i Metohiju, nego pravo na njeno prisustvo, što je bilo njihovo nadahnuće za borbu.

Bilo je recimo trenutaka kad se Kosovo moglo braniti raskrinkavanjem šiptarskih naduvanih demografskih tvrdnji. Danas nije bitno koliko je Šiptara na Kosovu, jer mi se s njima ne takmičimo za Kosovo, oni ga već posjeduju. Mi u 2017. godini nemamo kome pričati o demografiji, ali da se uvažavala realnost i da je bilo srpske države, 1981. se itekako ta bitka mogla voditi. Pa i 1991. godine.

Bilo je trenutaka kad se kosovska strategija mogla zasnivati na najjačem srpskom adutu, imovinskim pravima. Bilo je trenutaka, ali nije bilo srpske države ni uvažavanja realnosti.

Bilo je trenutaka kad se mogla sprovesti žestoka, agresivna diplomatska ofanziva čak i u antisrpski nastrojenim imperijalnim centrima moći, novcem koji je svakako razbacivan i uz pomoć Rasijanja koje je imalo svoje voljne momente. Ali nije bilo države ni uvažavanja realnosti.

Danas je realnost takva kakva je, napredovao je neprijatelj, Srbi su još oslabili, srpske države ima još manje, ali stav srpskih rodoljuba prema kosovskoj realnosti je nepromijenjen: ne uvažavaju je.

Srbi – oni vankosovski – su zabrazdili dotle da negiraju samu činjenicu da na Kosovu i Metohiji postoji šiptarska država koju oni zovu Republikom Kosovo, a koja je pod zaštitom i okupacijom Atlantske imperije. (I Srbija je pod okupacijom, ali nije pod zaštitom).

Ne može se negirati realnost samo zato što je loša, nepoželjna, bolna ili nepravedno uspostavljena.

srpskalista
izvor: aa.com.tr

Strategija negiranja

Republika Srbija godinama na Kosovu javno brani ono što ne posjeduje, time gubeći iz vida, i na kraju iz posjeda, naravno, ono što je posjedovala i što je mogla da odbrani da se usredsredila na realnost. Kosovski mit i istorijsko-duhovni kompleks nacionalnog nadahnuća koji ga prati su odlični, vrhunski motivatori, i jasno udaraju stative gola, ali strategija se ne gradi na željama, nego na poznavanju snage sebe i protivnika, stanja na terenu, i nadolazećih prilika. Stative gola su cilj, ali strategija dolaska do cilja se zasniva na upotrebi raspoloživih oružja, analizi prepreka između tvog i protivničkog gola, vremenskih uslova, pristrasnosti sudija itd.

Osamnaest godina traje posljednja faza otimanja Kosova i Metohije od Republike Srbije, ali ono se od srpskog naroda otima daleko duže i Republika Srbija je bila saučesnik u tom otimanju, nekad nedjelovanjem, nekad aktivnom pomoći okupatoru. Realnost se za sve to vrijeme pomijerala i mijenjala kako se odnos snaga mijenjao i kako je neprijatelj napredovao. Svaka promjena stanja na terenu i odnosa snage je nova realnost i zahtijeva korekciju odbrambene strategije. A šta Srbi da koriguju kad nikad strategiju nisu ni imali?

Je l’ Srbija napustila Rezoluciju 1244? Jeste.

Je l’ Srbija udarila carinu na Jarinju i Brnjaku? Jeste.

Je l’ Srbija potpisala Briselski sporazum i razmontirala svoje ustanove u pokrajini? Jeste.

Je l’ Srbija natjerala kosovske Srbe da priznaju Republiku Kosovo? Jeste.

Šta onda ne damo? I ko ne da kad avnojevska država Srbija sve daje?

Mit nije strategija

“Ne damo Kosovo!“ i “Kosovo je Srbija!“ su lijepe poruke za čuti, i važno ih je ponavljati, ali nisu strategija i ne vode oslobođenju Kosova i Metohije.

Srbi su posjedovali i danas posjeduju mit iz kojeg proizlazi nadahnuće, koje je u najbolju ruku romantika, a u najgoru patetika. Glasno nadahnuće nepoduprto snagom se brzo iz romantike pretvara u patetiku.

Jeste važno u iskonu svoje borbe posjedovati romantično, srčano nadahnuće. Nema borbe bez nadahnuća i nema nacije i države bez mita. Najuspješnije imperije su građene na mitu, kako negdašnje, tako i današnje. Zar bi američka mladež ginula po Vijetnamu da nije vjerovala u mitologiju demokratije i baklje slobode?

naoruzajseŠta je neozbiljno i neodgovorno je ostati na nadahnuću i nikad ga ne pretvoriti u snagu. Ili, što je još gore, nemati ni ideju o tome kako se to radi, niti volju da se organizuje u tom smjeru.

Republika Srbija je ugušila sve oblike organizovanja snage Srba na Kosovu i Metohiji, tamo gdje je bilo kakva strategija jedino morala da počiva i tamo gdje je narod bio spreman na borbu. A ako na Kosovu i Metohiji nema borbe za odbranu Kosova i Metohije, ne može je biti nigdje. A Republika Srbija je natjerala Srbe na Kosovu i Metohiju u tor koljačima, kao što Srbe u drugim sferama natjeruje u klopku njihovim vukovima.

Srpsko kolonijalno namjesništvo ispunjava tuđe vizije i ono ima strategiju. Tuđu. Srpski rodoljubi nemaju ni viziju, ni strategiju, a ni hrabrosti da postave prava pitanja i da sagledaju realnost. Tako, prije neki dan, akademik Ljubomir Simović, poznat po ključnom doprinosu kosovskoj mitologiji na kraju 20. vijeka, lupi k’o “maksim“ uzburkavši javnost sasvim pogrešnim, strateški irelevantnim i nadasve konfuznim pitanjem: “A šta bismo s Kosovom i da nam ga vrate?“ Klasičan primjer neuvažavanja realnosti. Niko ti ga ne nudi, moj Simoviću. Opcija dobrovoljnog vraćanja u realnosti ne postoji. Naprotiv. Traže još. Čemu voditi raspravu na bajkovitim premisama? Čemu zbunjivanje ionako dezorijentisanog naroda?

Osnove nove realnosti

Ova lekcija iz realnosti nije ni upućena okupatorskom režimu u Beogradu, pa ni “vrlo ozbiljnim ljudima“ kao što su srpski akademici. Šta i koga oni priznaju nije više važno, osim kao konstatacija. Njima se nema šta sugerisati, oni sve znaju, a što ne znaju, biće im naređeno.

Srpski narod i njegova kosovska stremljenja se moraju odvojiti od antisrpske agenture na čelu Republike Srbije. Kosovo je srpskog naroda, a ne avnojevske države Srbije, koja ga je naslijedila kao pastorče, a nikad ga nije htjela. Ona se odavno odrekla Kosova i to je realnost. Srpski narod ga se neće odreći time što ga Aleksandar Vučić prizna za nezavisno, tobože primoran realnošću na terenu koju je sam stvorio. I to je realnost. Nezavisno šiptarsko Kosovo ne prestaje da bude oteto srpsko Kosovo.

Nije Kosovo srpsko zato što tako piše u nesretnoj preambuli Ustavu Srbije, nego zato što je tamo posijano sjeme iz kojeg niču svetinje. Nije Simovićev, nego je Lazarev scenario podigao Kosovo u nebesa.

Konačan problem u nepriznavanju realnosti kao smetnji izgradnji buduće održive strategije je u tome što je to nepriznavanje dovelo do stanja u kojem je srpska snaga na Kosovu i Metohiji najmanja od njegovog pada pod Turke. Pod Turcima Kosovom i Metohijom nije vladala srpska država, ali jeste srpski narod na njima bio većina, te je oslobodilački potencijal ostajao značajan.

vq32n4I ako iz ove priče izbacimo Kosovo kao primjer, Srbima i bez Kosova ostaju dva osnovna problema u orijentaciji prema realnosti: jedan, Srbi nemaju državu i državnu snagu koja treba da zastupa njihove interese, i drugi, koji se naslanja na prvi, Srbi nisu svjesni te realnosti, te se i dalje oslanjaju na državu koja nije njihova i neće im riješiti nijedan problem, što ih sprečava da se okrenu organizovanju alternativnih stubova moći.

Realnost je da srpski narod fizičko Kosovo više ne može braniti, nego ga samo može oslobađati. Realnost je i da trenutno nema čime. Realnost je i da najprije mora osloboditi Beograd, da bi imao čime oslobađati Kosovo.

U prapočetku borbe za oslobođenje i fizičkog Kosova i Beograda stoji neodustajanje od duhovnog Kosova, što je, čini se, relativno – i rijetko – uspješan napor srpskih rodoljuba. Sljedeći korak je distanciranje kosovskih stremljenja srpskih rodoljuba od moralno neobavezujućih odluka kolonijalnog namjesništva Srbije, ma koliko manevarski ograničavajuće one bile i koliko teške posljedice imale.

Realnost je da se okupirana, avnojevska država Srbija, odrekla Kosova i Metohije i da aktivno pomaže šiptarske vlasti u integraciji i asimilaciji kosovsko-metohijskih Srba. Realnost je i da srpski narod nije i ne smije, ali da ne smije ni negirati ovu prvu realnost.

*Inače, na srpskom se realnost kaže stvarnost, ali pošto se u svakodnevnoj srpskoj raspravi na temu dvojbe oko priznavanja iste isključivo koristi izraz “realnost“, on sam postaje noseći stub čitave rasprave, te ga i ja takvog moram koristiti da bi me razumjeli.

Izvor: Srbist