Kako je rodoljublje postalo ekstremizam

Ekstremista si ako voliš svoj narod, a ne voliš njegove okupatore. Zašto? Zato što tako kaže okupator.

Rodoljublje, koje je u osnovi i nacionalizma i patriotizma*, je žigosano kao uskoumno, nazadno, čak opasno po društvo. U suštini se radi o demonizaciji rodoljublja jer ono veže pojedinca sa društvene stubove koji se suprotstavljaju globalističkim, korporativnim, potrošačkim itd. Ono veže pojedinca za lokalno, blisko, domaće, rođačko, komšijsko, njegovo, a otkida ga od dalekog, briselskog, vašingtonskog, nadnacionalnog, tuđeg, korporativnog, okupatorskog.

Poznata je fotografija sa protesta američkih liberala protiv Donalda Trampa na kojoj žena nosi parolu: “Patriotizam je rasizam.“ Sve je više ljudi u Americi koje u to vjeruje. Dotle se otišlo.

U Francuskoj je Marin LePen, žena koja propovijeda jedan vid francuskog nacionalizma, dakle, kontrolu granica i useljavanja, odbacivanje stranih struktura vladajućih nad njenom zemljom i tako dalje, davno proglašena ekstremnom desničarkom, kao i čitav njen pokret. Kao što smo vidjeli, kad ona uđe u drugi krug izbora, čitava eunijatska kamarila se mobiliše da joj se nanese poraz.

pupin

Sve političke struje u zemljama tzv. Zapada koje se protive globalizmu i upravi nadnacionalnih struktura i korporacija nad domaćim, nacionalnim, bivaju proglašene za ekstremističke.

U Srbiji je demonizacija rodoljublja dovela dotle da na tzv. demokratskim izborima za predsjednika države deklarativno rodoljubni, nacionalistički kandidati, zajedno ne mogu da pređu deset posto glasova birača. Ne ulazim u to ko je uistinu rodoljub među kandidatima; govorim o kandidatima koji zastupaju stavove koji se tiču opstanka i jačanja srpske nacije, a ne samo građanina Srbije kojem nije bitno nacionalno sopstvo i osobenost.

I kod takoreći nacionalističkih kandidata primjetan je bio manjak tema i stavova karakterističnih za nacionalističku politiku, a veća zastupljenost socioekonomskih tema koje zanemaruju opšte stanje nacije i uzroke tog stanja. Recimo, riječ “okupacija“, ključna za bilo koji razgovor o napretku Srbije i srpskog naroda se skoro uopšte nije čula.

Zašto?

Pa, to nije popularno među onima koji odlučuju ko će u njihovo ime upravljati kolonijom Srbijom. Ne može se na izborima doći na vlast u Srbiji upiranjem prsta u realne probleme, u istinske uzroke socioekonomske i nacionalne propasti. Realne kritike vode do vrha piramide, do Brisela, do Londona, do Rima, do MMF-a, do nosilaca neoliberalističke pljačke, do porobljivača, a ne samo njihovih lokalnih namjesnika. Hobotnici su pipci potrošna roba.

Amerika je zemlja rasizma, pa se patriotizam demonizuje izjednačujući ga sa rasizmom. Kod Srba se srpski nacionalizam demonizuje kao šovinizam, dakle, netrpeljivost prema nesrpskom, pa čak i kao fašizam, što nema veze ni sa najluđim srpskim nacionalističkim težnjama, a kamoli sa srpskom stvarnošću.

Da Srbijom vlada i najtrpeljivije rodoljublje, a kamoli nacionalistički šovinizam, zar bi se osnovnoj školi u Novom Pazaru dozvolili da mijenja naziv iz “Sveti Sava“ u “Bin Zajed“? Zar bi se dozvolilo dizanje spomenika vođama šiptarske OVK? Zar bi se dizali spomenici Folksdojčerima po sjevernoj Srbiji?

binzajed

U svim sferama srpskog društva, srpsko je potisnuto. Možemo se zamajavati strankama, možemo o korupciji, o lažnim diplomama, o Vučićevom nasilništvu, o Trampu i Hilari, o Darvinovom majmunu, ali o stvarnim interesima srpskog roda i njegove osobene kulture, o nacionalnoj težnji ka oslobođenju od okupacije koja je uzrok svim posljedicama o kojima se drvi u srpskoj javnosti, nema otvorene rasprave u glavnim tokovima te javnosti. Može se o tome na Jutub kanalu Teše Tešanovića, ali ne može tamo gdje se sa autoritativne pozicije možeš obratiti čitavoj naciji i ukrstiti stavove.

I dok su kod nekih naroda pojavni oblici nacionalizma osuđeni i potisnuti, kod naroda kao što su Šiptari, poželjan je i ohrabren čak nacionalistički ekstremizam koji je rezultirao etnički čistom teritorijom otetih srpskih oblasti Kosova i Metohije. Kao pješadija Imperije, Šiptari šovinizmom održavaju borbeni žar potreban Imperiji u njenom daljem napredovanju preko srpskog naroda. Kod Hrvata se uvijek tinjajuće ustaštvo razbukti protiv Srba – zbog kojih jedino i postoji – samo onda kad treba da im se skrene pažnja sa pljačke koju Evropska unija provodi nad njima. Tako ćirilične table odjednom postanu najveći problem za domoljubne Hrvate, a činjenica da ih je pljačkaški neoliberalizam Evropske unije doveo do tačke da u svojoj zemlji mogu raditi samo kao konobari pada u zapećak.

Dakle, ima i pojavnih oblika nacionalizma koji služe okupaciji, i tada su oni ohrabreni. Nije problem ni isprazni, parolaški patriotizam, čak i jer ga obično upražnjavaju demagozi koji služe Imperiji.

Ukoliko su, međutim, direktno upereni protiv okupacije ili u odbranu naroda na posredniji način, onda su ti pojavni oblici problematični i onda su proglašeni ekstremizmom, što, naravno, postepeno vodi njihovoj zakonskoj zabrani u izvornom fašističkom duhu.

Zato je najteži grijeh stidjeti se svog rodoljublja zato što je nametnut osjećaj da je pogrešno biti rodoljub. Grijeh je sputavati izlive svog rodoljublja koje nikog ne treba da vrijeđa ako je pravo rodoljublje. Nema grijeha u rodoljublju i nacionalizmu, grijeh je u potiskivanju, neisticanju, snebivanju. Grijeh je u zaboravu podviga i stradanja svoga roda, njegovih heroja, njegovih istina.

*Nacionalizam u korijenu ima latinsku riječ natio, koja znači rod, pleme, i označava narode koji žive van građanske organizacije Rima, dakle, organizovane po linijama krvnog srodstva. Patriotizam u korijenu ima latinski izraz pater, otac, i naslijeđe koje dolazi po liniji muškog srodstva, dakle, otadžbinu.

autor: V. IVKOVIĆ

IZVOR: SRBIST