GDE SU DANAS KOŠARE?

Gde su danas Div junaci sa Košara? Gde su danas srpskih 300 Spartanaca? Jesu li oni koji su krvlju natopili Prokletije zaslužili da se zaborave? Jesu li branioci svojevrsnog srpskog Termopila zaslužili da ih ne pominjemo ili im se na dostojan način odužimo?.

«Život piše romane, sile nameću drame, a heroji kroz istoriju menjaju već izrežirane događaje. Tako je bilo i na Košarama 1999.godine, u bici o kojoj gotovo i ne govorimo u javnosti, a još manje kojom se javno ponosimo i čije heroje, koji su ostali tamo poput večnih stražara, još ne pominjemo.

U planovima NATO snaga jasno je stajala tačka – kopnena invazija!

Isprečio se srpski vojnik. I to njih 100 na samom početku, a do kraja bitke, pred tu oružanu silu stalo je oko 1200 srpskih vojnika. Crvena linija iza koje nije bilo povlačenja „ofarbana“ je srpskom krvlju.

„Ja ne odlučujem da li ću ići u bitku prema tome kolika me sila napada, već koliku svetinju branim“

A koja je to sila bila!

Pre oko godinu dana, prof. dr Duško Tomić, šef katedre za bezbednost FIM-a, izneo je činjenice da je karaulu Košare napala operativna grupa „Jastreb“ iz sastava NATO snaga,  koja je brojala oko 5000 ljudi, uz oko 5000 pripadnika OVK, pa čak i pripadnika regularne albanske vojske, činili su zaista respektabilnu silu, a o opremi i naoružanju nema potrebe mnogo pričati. U njihovom sastavu su bili helikopteri „Apač“ i „Blek houk“ i avione A10 (Tanderbold) koji su inače namenjeni za uništavanje tenkova, tj. oklopno-mehanizovanih jedinica.

Srpski Spartanci-heroji sa Košara

A tek koja je to svetinja tražila odbranu!

Iza leđa avgustovske klase redovnih vojnika, koji su zahvaćeni ratom ostali na daljem odsluženju vojnog roka, posebno onih iz 63. i 72. specijalne brigade, stajali su majke, očevi, sestre, braća, ćerke, sinovi, ognjišta, Dečani, Pećaršija, Ljeviška, Gračanica, Gazimestan, Kraljevo, Kragujevac, Beograd…stajala je majka, Srbija.

VBA  je na vrhunskom nivou pružala kontra-obaveštajnu zaštitu jedinica, područno 3.armije, a njihovim vrhunskim operativnim radom otkriveni su pripadnici francuske obaveštajne službe, koja je, veruje se, upravo pripremala operaciju na Košarama.

Jedno, međutim, nije moglo da se predvidi, čak ni u najoptimističnijim prognozama — nadljudska odbrana div-junaka sa Košara.

Vreme heroja je nastupilo… Košare, svojevrsni srpski Termopil, junaci ove bitke utvrdili su kao večnu crvenu liniju, svojom krvlju.

Imena 108 stradalih pripadnika naše vojske, pretežno dvadesetogodišnjaka, upisana su u večni spisak heroja koji počinje sa Knezom Lazarom, preko Miloša Obilića i kome do danas nema kraja.

Heroji sa Košara nemaju spomenik.

Samo spomen i sećanje koje bledi i bledeće ukoliko se u kamen ne ukleše, u film ne pretoči, u knjigu ne utisne, u stihove ispeva, i ponavlja, ponavlja svake godine, glasno poput zaveta na Vidovdan 1389., poput svedočenja Principovog pucnja u tiraniju…

Ove godine, 14.juna po prvi put, Srbija će na dostojanstven način obeležiti Dan sećanja na heroje sa Košara.

Prvi ne sme ostati i jedini put, jer ako zaboravimo Košare, ako zaboravimo heroje koji utvrdiše među države, časti, obraza, pravde i istine, izgradićemo osnov da nam se istorija ponovi.

Heroje sa Košara u udžbenike! Na film! Pomen na kamen!

Bez tih putokaza, lutamo i sa istim pitanjem – GDE SU DANAS KOŠARE?»

Za News Front, Boško Kozarski osnivač srpsko-ruskog obrazovnog centra

Priredila: Lola Đorđević

IZVOR: NEWS FRONT