EU kao surogat mutacije komunizma

Jedna od omiljenih parola koje barem dvaput dnevno moraju da uskliknu oni što čekaju u redu je dobro poznata „EU nema alternativu“. A šta je onda nepostojanje alternative EU, to jest šta je onda ovo momentalno stanje u kome nismo u EU, odnosno baš ovo konkretno stanje koje je upravo alternativa za koju kažu da ne postoji ? Šta se sada tačno događa u ovoj sekundi ? Gdje smo baš u ovom trenutku ?

Komunizam kao ideja savršenog društva bez klasa i potpune jednakosti ljudi je ipak završio kao (ne)odbačena radikalna ideologija koja revolucijom želi da ostvari jednakost u društvu. Ideološka vodvilja komunizma je bila utemeljena na ukidanju privatnog vlasništva, te na uspostavljanju zajedničke imovine. Komunizma u izvornom značenju, odnosno po gornjoj definiciji, danas nema. Naslijedili su ga mutirani surogati na kojima insistiraju upravo nasljednici kreatora istog, odnosno oni koje geopolitički nazivamo protestantskim zapadom. Fašizam je opet totalitarizam analogan komunizmu. Veći broj teoretičara pokušava da diferencira te dvije ideologije, polazeći od ekstremnog nacionalizma kao glavnog prefiksa fašizma. Time se zamućuje voda i gubi se oštrina granice između nacizma i fašizma. Nacizam propagira jedinstvo nacije kroz krvnu čistoću iste, a manifestuje se kroz etničku, rasnu i vjersku netrpeljivost. Fašizam je poput komunizma, a glavni kamen spoticanja im se ogleda u vlasništvu nad imovinom. Mala distanca, jer ovdje nije cilj odbrana fašizma, već naglašavanje njegove osnovne razlike od komunizma, uz izbjegavanje da se, poput ANEM-a, B92 i većeg dijela NVO, ANTIF-e i ostalih, paušalno miksaju ideologije pri etiketiranju neistomišljenika.

Ukoliko uobzirimo definicije pomenutih ideologija kojima je zajednički predznak autokratija u vlasti, logika nalaže, da na primjer Kinu posmatramo kao državu koja je od komunističke zemlje evoluirala u fašističku, uvodeći svima poznati postulat „jedna zemlja dva sistema“ i tom promjenom vlasničkog postulata Kina je po definiciji promijenila i ideologiju. Daleko od toga da je Kina nacistička zemlja, jer da je tako, najvjerovatnije da Ujguri danas ne bi uopšte postojali na teritoriji Kine. Kada sagledamo navedene razlike u ideologijama, dolazimo do suštine, a suština je metamorfoza komunizma iz ideologije države kao subjekta (pojedinca na svjetskoj mapi) u ideologiju integracionog bloka. Danas je EU postkomunistički mutant ako je posmatramo sa pozicije bloka u odnosu na restlo neintegrisane Evrope, a istovremeno je i komunistički i fašistički konglomerat ako je posmatramo unutar njene sopstvenosti. Dovoljno je navesti par činjenica. EU vode „bezgrešni“ komesari – svaka sličnost sa komunizmom u SSSR-u je namjerna. Učmalih 30.000 birokrata (kojima nije dat neposredni legitimitet jer nisu direktno izabrani na izborima u članicama iz kojih dolaze) su jači i od suvereniteta individualnih članica i na operativnom dežurstvu su 24/7 spremni da se poput spavača iz filmova o tajnim službama, aktiviraju na kod, odnosno ključnu riječ. Ta riječ je referendum. Na taj alarm se pale poput Borgova koji su na zajedničkom korteksu (jedan mozak, a milion bezličnih trupala), spremni da iz memljivosti poput terijera potrče u lov na referendumsku vješticu koju valja spržiti na visokoj lomači liberalne inkvizicije.

Dalje, ako EU posmatramo kao jedinstveni ekonomski entitet, lako je uočiti da je SSP ustvari ništa drugo do zaštita osnovnog postulata komunizma – famozne zajedničke imovine. Dobro, imovina unutar EU jeste najvećim dijelom privatna sa aspekta članica, ali na nivou EU kao naddržave, imovina se protekcioniše kao zajednička. U cilju zaštite zajedničke imovine i dobara, forsira se i damping prema ostalima (neintegrisanima, zemljama trećeg svijeta te onima koji makar i deklaratvno forsiraju evroazijske integracije). Uvode se pojmovi poput „tradicionalne trgovine“, a kojima se novopečene članice usmjeravaju na nelojalan protekcionistički rat sa komšijama koji nisu u EU. O brutalnosti i nemilosrdnosti politika kvota i prelevmana izlišno je pisati. Ukratko, imovina članica doživljava se kao zajednička i kao takva se štiti. To je mutant komunističke ideologije sa pozicije tog bloka prema ostatku „boranije“. Ne interesuju me razlozi, ne interesuje me to što se novoj članici pomaže na način da trgovinski osiromašuje komšiju koji nije u EU, kako bi se izbjegli finansijski izdaci, jer bi u protivnom EU morala pružati pomoć toj novoj članici iz svojih fondova zbog njenog gubljenja povlaštenog položaja prema susjedima, a riječ je o povlaštenjima koja je nova članica konzumirala do ulaska EU – to su svima poznati razlozi i to nije topla voda.

Ono što je bitno je da se postulatom zaštite zajedničke imovine u EU kreira surogat komunizma u birokratskim glavama iz kojih na govornicama u Strazburu izbijaju samo mantre, palamuđenja i parole. Jedna od omiljenih parola koje barem dvaput dnevno moraju da uskliknu oni što čekaju u redu je dobro poznata „EU nema alternativu“. A šta je onda nepostojanje alternative EU, to jest šta je onda ovo momentalno stanje u kome nismo u EU, odnosno baš ovo konkretno stanje koje je upravo alternativa za koju kažu da ne postoji ? Šta se sada tačno događa u ovoj sekundi ? Gdje smo baš u ovom trenutku ? Da li smo onda po nametnutim papagajskim mantrama naših prvaka od strane briselsko-strazburške birokratije momentalno mrtvi i tek treba da vaskrsnemo kada pristupimo ? Jesmo li trenutno u ništavilu, limbu, zoni sumraka, padamo li upravo u vrtlog crne rupe, da li nam je EKG flat ko trinitron…ma hajde.

Da sažmemo. Dakle, tamo gdje imamo komesare, zajedničku imovinu, imbecilne parole kao i nezaobilazni sufiks „transparentnosti“ uz sve ijedan birokratski kvaziproces, te olinjale pojmove poput „mapa puteva, raznih koordinacija, mehanizama pristupa…“ kao i paletu raznih vrsta „korektnosti“ kojima se ustvari uvodi verbalni delikt za „nekorektne“ uz neminovni javni stub srama ukoliko neku „korektnost“ sa liste ne poštujete – o svemu navedenom ne vrijedi tupiti gleđ. Prosto, to je klasični vokabular politbiroa iz 30-ih. Samo su imbecilne parole umivene u noviju kolonjsku vodu i prilagođene novom milenijumu. Da biste razumijeli referate komesara sa konferencija za štampu ili sa govornice briselskog politbiroa treba da konzumirate ili amfetaminsku kupažu ili ukršteni meskalin sa elesdijem. Tek tada, opijeni kao amazonski šaman bi možda i našli neki smisao u beskonačnim mantrama tih sterilnih činovnika…naravno, možda.

Sve su ubili u pojam višedecenijskim pričama o slobodnoj trgovini, o nemiješanju države u tržišne mehanizme i bankarski sektor. Mantranja da tržište teži da sopstvenim polugama ukloni nesposobne, a nagradi sposobne učesnike i da država ne smije da se miješa u tu rabotu, danas ne bi prošla ni na pijaci u Mogadišu. Ovaj eksperiment možemo nazvati ekonomski sekularizam. Ajd` što je crkva odvojena od države, al` da tržište odvojiš od države – to ti onda dođe nešto poput „fri – šop“ države, čiji propratni efekat se ogleda u avetinjski praznim fabričkim halama sa jedinom preostalom svrhom u vidu scenografije za apokaliptične blokbastere u kojima Mila Jovović genocidiše zombije. Ko ih je slušao i praktikovao taj ekonomski sekularizam (a morao je), najebao je. Ostao je bez realnog sektora. Ko ih nije slušao, još gore je najebao, jer bi ubrzo postajao zadnji tiranin kome bi se potom desio „narod“, pa bi došao zamjenski baja koji sluša, al` čiji će narod tek da dodatno najebe uz advertajzinški slogan „najebite 50% duže uz 30% gratis“.

Isti ti komesari koji su prosipali buljuk neoliberlnih fraza (neoliberalne fraze su provjereno najsavršeniji lijek protiv opstipacije), odjednom su zanijemili kada su SAD i vodeće zemlje EU kao glavni zagovornici nemiješanja država u tranziciji u sopstvenu ekonomiju, 2008. godine posegli za državnim instrumentima zaštite svojih banaka, fondova i korporacija. Kako nazvati takvu aktivnost države i državni intervencionizam u privatne banke i fondove ? Pa najlakše, to je neokomunizam. Komunisti su bili revnosno sekularni. Proganjali su sveštenstvo. Komesari EU su evoluirali u sekularizmu dodajući mu i ekonomsku komponentu. Spiskak progonjenih popova su zamijenili spiskom naciljanih država i njihovih privrednih subjekata koji su se drznuli da barknu u svetu kravu strogo zabranjenog ličnog intervencionizma, a koji su prozvani probali da praktikuju u svojoj sopstvenoj kući/državi radi kućnog reda i mira.

„Ti bi da uređuješ sopstvenu kuću, pa to je skandal. Mi ćemo da ti izaberemo i tapete, jer si estetski analfabeta“. Ko to još smije da dodatno oporezuje strane banke u sopstvenoj državi, jao mu ga majci. Ko na damping iz EU samo verbalno naglasi da će odgovoriti carinskim protekcionizmom sopstvenog tržišta, sa njegovog lica ima da curi liberalna pljuvačka „slobodnih trgovaca“ iz Brisela. Ko se drznuo da otvori državnu banku, ima da ga MMF kastrira prodajući njegov dug lihvarskim fondovima, a da ga pritom namontirane agencije za kreditnu sposobnost spuste na dubinu Nautiliusa. Ko orkestrirano ne uvodi sankcije prokazanoj trećoj strani, iako nije član pomenute integracije i u redu je čekanja na istu do beskonačnosti, ima da prođe ko onaj iz koračnice „ko drukčije kaže, taj kleveće i laže, te će mu suditi naša pest“.

Orkestrirana privreda, orkestrirana nepisana cenzura, spoljna intervencija na limitiranju akcija kojima neko očajnički pokušava da dovodi red u budžet sopstvenog domaćinstva, kao i neučestvovanje u pljuvanju prokazanog neposlušnika predstavlja, najblaže rečeno, novu kominternu. Poput identičnih pionira u zboru, na rafama su postrojene simetrične jabuke i dinje koje ni nijansom boje ne odaju makar i minimalno odstupanje od zadatog. Tržišni centri i posložena roba u njima podsjećaju na panoramske slike sletova iz druge polovine prošlog vijeka.

Od pojma slobodne trgovine kojom su mamili klenove sa postsovjetskog prostora da onako grogirani unište i ono što im je od kapaciteta preteklo i preživjelo hladni rat, ostala je groteskna karikatura. Slobodnom trgovinom se danas isključivo i bukvalno može nazvati slobodan ulaz u tržne centre koje drže hendleri frau Merkel, u kojima Vam prodaju robe po depresiranim cijenama, jer su proizvođači istih namireni do te mjere agroprotekcionističkim subvencijama da Vam se ukoliko niste u EU, od kultura isplati sijati jedino kanabis, a ako Vas i uhapse tek tad će država početi konačno i da Vas subvencioniše, doduše obrocima u kaznenom zavodu.

Srljanje EU u novu iteraciju komunizma najbolje se ogleda u energetskom sektoru. I ptice na grani znaju da Njemačka postaje glavni hab kroz koji će ruski gas poteći prema ostatku kontinenta. Njemačka je klasičnim kominterovskim pristupom omogućila sebi taj ekskluzivitet. Famoznim „trećim energetskim paketom“ je nemilosrdno likvidiran projekat Južni tok, a kojim su za nižu cijenu gasnog energenta sem jugoistoka Evrope „usput“ zakinute i članice poput Austrije, Italije i Mađarske. Na „trećem energetskom paketu“ koji će sasvim sigurno kvantitativno omasoviti južnoevropski lumperproleterijat, bi pozavidjeli i najluđi marksistički zaluđenici koji su milione dovodili do izgladnjivanja i smrti. Po tom „paketu“ proizvođač i prodavac energenta ne može istovremeno biti i vlasnik transportne infrastrukture i još 50% te infrastrukture mora dati na raspolaganje ostalim proizvođačima. Najprostije rečeno, nakon što uložite u infrastrukturu, ista potom postaje „svačija“. Onaj ko fening nije uložio u priču, koristi Vaših 50% kapaciteta. Ako ovo nije najcrnji boljševizam, onda ne znam šta je. Ko bi onda bio toliko lud da pristane da svojim parama gradi nešto što je unaprijed nacionalizovano ? Niko. To je ono što se događa u evropskom energetskom sektoru danas. Šta je na redu sutra ? Možda metalurgija koju već počinju da protekcionišu i svojinski podržavljuju na nivou EU, braneći je pod navodnicima od dampinga iz okruženja.

Za „nepatvoreni“ komunizam još treba i autokratija. Otkud autokratija u EU kada članice provode izborne demokratske principe ? Autokratija se prvenstveno ogleda u monopolističkom liderstvu nad EU od strane dvije ili tri Njemačke partije. Demohrišćani Angele Merkel su najzastupljeniji i gotovo konstantno su u vladajućoj koaliciji još od 1982. godine. Pod njima je i provedeno ujedinjenje Njemačke 1990. godine. U periodu od 1998. do 2005. bili su opozicija, da bi od tada ponovo bili u vlasti. Ostali akteri na sceni su SDP i FDP koji, bilo da su na poziciji ili u opoziciji, dijele isti aršin kao i CDU kada je riječ o liderstvu nad EU. Pošto se dogodio „Bregzit“, realno još samo Francuska ima nekakav, doduše, mlohav uticaj na kormilo EU koje čvrsto stežu Nijemci. Posmatrajući izbornu volju npr. Bugara, lako je zaključiti da oni u EU ne mogu ništa da promjene, jer prosto ne mogu da glasaju na njemačkim izborima. Problem su Turci jer bi eventualno mogli da utiču na njemačke izbore pozivanjem svoje brojne dijaspore u Njemačkoj da hipotetički daju glas lijevima, konkretno Sari Vagenkneht (die linke) koja se zalaže za labavljenje njemačkog liderstva u EU, te zagovora i mekši pristup prema Ruskoj Federaciji, kao i izlazak Njemačke iz NATO orbite ukoliko nastavi sa agresivnim širenjem po istoku kontinenta. Zato frau Merkel i pristaje na imigracionu politiku koju joj Turska nameće kao i apenažu kojom je Turska reketira. S druge strane frau Merkel mora konstantno držati stranu Ukrajine i podgrijavati napetosti sa Rusijom, ukoliko ne želi da Ukrajina ponovo postane gasni hab. Minskim dogovorima kojima je Merkelova kumovala statusu „kvo“ između Ukrajine i Rusije, Njemačka je lansirana u tranzitnog monopolistu plavog energenta. Uz pomenutu ljevicu Sare Vagenkneht sličnu politiku vodi i alternativa za Njemačku (AfD) s tom razlikom što su potonji otvoreno u bratskim vezama sa Putinovom „Jedinstvenom Rusijom“, ali im je ishitreno pozivanje na otvorenu antiimigracionu politiku izbilo adute eventualne spoljne podrške bilo koga izuzev Ruske Federacije. Ovo znači da će orbita oko CDU/SDP/FDP i dalje biti na čelu CK KP EU. Tako, imamo zacementiranu elitističku njemačku autokratiju i sada su svi elementi iz definicije komunizma na okupu.

Eh da, u toku je fuzija njemačkog Bayera i američkog Monsanta. Tako će njemački Bayer postati najveći proizvođač sjemena, pesticida i GMO usjeva. Opštepoznato je da je autohtonog sjemena sve manje i ovakav vid monopola na sjeme dovešće sasvim sigurno do nacionalizacije evropskog agrara od strane Njemačke. Ovo je još jedan argument u prilog metamorfoze privatne svojine u nekakvu kvazizajedničku „opštu…korporacijsku“.

Ko je čitao dovde nek sam odabere rezime. Da li je EU fašistička ili komunistička tvorevina, pitanje je titulara vlasništva nad imovinom i dobrima koje se sve više okreće ka nekom imaginarnom „opštem…globalnom“ – zajedničkom. Da li je to korporacijsko na globalnom nivou ili korporacijsko na nivou integracionog bloka, manje je bitno. Taj izbor se ostavlja na volju pojedincu, dok još smije da pravi nekakve izbore, ili dok ga ne stigne neka nova „(ne)korektnost“.

Po meni, EU je unutar sebe još uvijek fašistički konglomerat. Ima autokratiju koju njeni rezistenti nisu direktno izabrali, a najveći dio imovine još uvijek nije u rukama globalnih korporacija. Plus i to što se stare članice groze nacizma, pogotovo Njemačka sa svojom zaostavštinom bola i razaranja, koje je proizvela sebi i drugima, a opet im nije strano da nacizam podržavaju po obodima sopstvene unije i neposrednog im komšiluka. Tako imamo klasičnu nacifikaciju Hrvatske i Baltika iz čijih državica se protjeruje jezik i pismo najbrojnije nacionalne manjine ili se fabrikuje istorija drugog svjetskog rata. Ukrajina je još brutalnija, jer se podržava podivljali banderaški nacizam krvi i tla.

Sve navedeno izaziva već dugo sve viši nivo sistemske entropije i razvojni nesklad iz kojeg će proisteći detektivska potraga za ciglama iz berlinskog zida. Ima da ih traže svijećama. Varšavski ugovor je pao zajedno sa berlinskim zidom, a briselski dil će potonuti kada novi zidovi izrone. Glavna žrtva će biti Evro, a mi ćemo se zadovoljiti kolateralnom štetom – ukidanjem SSP-a.

Vladimir Čegar

IZVOR: vostok.rs