Dr Nemanja Zarić: IDEOLOGIJA HOMOSEKSUALIZMA – MANIPULACIJA MEDIJIMA

Radikalni seksualni aktivisti su veoma dobro uvežbani za medijske nastupe. Nakon decenija njihove borbe za svrstavanje zahteva LGBT populacije u korpus opšte priznatih ljudskih prava, globalnog lobiranja i aktivizma, jasno se mogu uočiti tehnike kojima se služe u manipulisanju javnog mnjenja. To su:

– ponavljano iznošenje neistina o homoseksualnosti i homoseksualizmu

– iskorišćavanje statusa žrtve

– etiketiranje neistomišljenika

– svrstavanje homoseksualnosti u ljudska prava

Neistine o homoseksualnosti

Najveća neistina koju LGBT aktivisti koriste u svojim javnim nastupima jeste o samoj prirodi homoseksualnosti. To je osetljiva tema, najpre iz razloga nedovoljnog poznavanja činjenica o poreklu homoseksualnih sklonosti u stručnoj javnosti, a posebno u opštoj populaciji. Postojanje famoznog gej-gena koji navodno biološki određuje nečiju seksualnu orijentaciju nikada nije dokazano, ali to ne sprečava medije naklonjene ideologiji homoseksualizma da objavljuju vesti o navodnim velikim naučnim otkrićima na tom polju.(1) Tri najpoznatije studije o postojanju i uticaju tzv. „gej gena“ su u velikoj meri opovrgnute, čak i od strane samih autora, što posebno predstavljamo u tekstu „Gej-gen-mit ili stvarnost?“.

Poseban problem predstavlja negiranje bilo kakve mogućnosti lečenja homoseksualnosti uz neprestano ponavljanje mantre da istopolna seksualna orijentacija nije bolest, te samim tim nema potrebe za terapijom. Ipak, veliki broj homoseksualaca doživljava svoju sklonost kao opterećenje i traži pomoć, pre svega psihijatara. Gej lobi ne sme da dozvoli ovakav razvoj situacije, pa potrebu onih homoseksualaca koji zahtevaju pomoć u izlečenju objašnjava njihovom nemogućnošću da trpe diskriminaciju i/ili nasilje bilo kakve vrste, te da iz tog razloga, a ne iz razloga duboke psihološke i duhovne potrebe za izlečenjem zapravo traže pomoć stručnjaka. Njihov pritisak ide dotle da je u Kaliforniji odlukom nadležne komisije pri parlamentu medicinskim profesionalcima zabranjeno da primenjuju terapiju promene seksualne orijentacije (SOCE – sexual orientation change effort) mlađima od 18 godina zbog navodnih štetnih posledica koje to lečenje može da izazove.(2) Na taj način, oni su homoseksualcima u vrlo osetljivoj životnoj dobi nasilno oduzeli bilo kakvu mogućnost da svoju seksualnu sklonost promene, dok su istovremeno roditeljima maloletne dece uskratili mogućnost da pomognu svojoj deci. Ovakva odluka komisije u Kaliforniji je u svojoj osnovi totalitarna i destruktivna. Tačno je da je pokušaj promene seksualne orijentacije veoma težak proces, ali to ne znači da je nemoguć. Još važnije, oduzimanje prava onim homoseksualcima koji traže izlečenje predstavlja grubo kršenje osnovnog ljudskog prava na lečenje.

Treća neistina o prirodi homoseksualnog načina života jeste o potencijalnim opasnostima po razvoj deteta usvojenog od strane LGBT staraoca. Studija Marka Regnerusa objavljena 2012. godine je prva studija na dovoljno velikom uzorku ispitanika, kao i prva studija u kojoj je metodologija naučno-istraživačkog rada bila ispravna prilikom istraživanja i poređenja uticaja homoseksualnog „porodičnog“ okruženja na razvoj dece.(3) Studija je, između ostalog, pokazala da deca lezbijskih parova imaju 75% veću šansu,  dok deca homoseksualnih parova imaju tri puta veću šansu da budu u istopolnoj romantičnoj vezi. Deca iz homoseksualnih i/ili lezbijskih zajednica imaju veću šansu da žive u kohabitaciji, da su deset puta učestalije bila seksualno uznemiravana od strane roditelja, da imaju četiri puta veću šansu da budu prisiljena na seksualni odnos itd. Poseban osvrt na naučne studije koje istražuju postojanje ili odsustvo psihofizičkih posledica koja deca iz homoseksualnih/lezbijskih zajednica imaju ćemo predstaviti u posebnom tekstu. Ovde valja samo napomenuti da sve studije ovog tipa nedvosmisleno ukazuju da je prirodna porodica jedina ispravna sredina za psihofizički razvoj dece.

Status žrtve

Omiljeni metod ubeđivanja javnosti u ispravnost radikalne ideologije homoseksualizma je iskorišćavanje statusa žrtve. To je veoma moćno, gotovo parališuće oružje u rukama zagovornika ove ideologije. Ideja je da se u razmiljšanjima većinske populacije stvori iluzija o neprekidnoj fizičkoj ugroženosti LGBT manjine i o visokom stepenu diskriminacije prema njima. Kako to dobro objašnjavaju Maršal Kirk i Hanter Medsen, inače lideri homoseksualnog pokreta u svojoj knjizi iz 1989. godine: „U svim kampanjama za pridobijanje javnosti, gejevi moraju biti predstavljeni kao žrtve kojima treba zaštita kako bi strejt osobe refleksno prihvatile ulogu zaštitnika… Cilj stvaranja slike žrtve je da se strejt osobe osećaju veoma nelagodno; tj, da sramotno shvate svoj ponos koji prati njihovu anti-gej ratobornost, i da se polože temelji za promenu mišljenja i identifikaciju strejt osoba sa gejevima kako bi oni saosećali sa njihovom autsajderskim statusom… javnost treba ubediti da su gejevi žrtve okolnosti, da ne mogu da izaberu svoju seksualnu orijentaciju kao što ne mogu da izaberu svoju visinu, boju kože, talente ili ograničenja… gejeve treba predstaviti kao žrtve predrasuda“.(4) Da se razumemo, sigurno je da LGBT osobe doživljavaju određeni stepen diskriminacije u sredini u kojoj žive. Zastupamo stav da diskriminacija prema ovoj populaciji mora biti zaustavljena kako državnim merama, tako i dugoročno vaspitanjem novih naraštaja. Ali nismo pristalice radikalne ideologije homoseksualizma koja za cilj ima izmenu tradicionalne heteroseksualne norme, izjednačavanje drugih oblika zajedničkog života, pa i homoseksualne „porodice“ sa prirodnom porodicom, kao i omogućavanje nesmetane propagande homoseksualizma deci i maloletnicima. Naš stav o ravnopravnosti LGBT osoba potiče iz dubokog hrišćanskog poštovanja ličnosti, a ne kvazi-ljudskih prava i supremacije individue nad prirodnom porodicom.

Etiketiranje neistomišljenika

Konzervativci, desničari, ekstremisti, huligani, klerofašisti, sve su to standardne etikete koje se danas prilepljuju na protivnike ideologije homoseksualizma. Ipak, omiljena etiketa koja iz ugla homoseksualnih aktivista prati sve ljude koji se protive ideologiji homoseksualizma je etiketa homofobije. Homofobija se definiše kao “raspon negativnih stavova i osećanja prema homoseksualnosti ili osobama koji se identifikuju ili sebe doživljavaju kao lezbejke, gejeve, biseksualce ili transrodne osobe. Definicija se odnosi na antipatiju, osudu, predrasudu, averziju, iracionalni strah ili mržnju“.(5) Ne vidimo ništa sporno u tome da se ljudi skloni nasilju prema LGBT zajednici osude kao nasilnici, ali vidimo problem da se svaki pokušaj protivljenju idejama ideologije homoseksualizma svrstava u okvire homofobičnog razmišljanja i  ponašanja. Isključivost LGBT aktivista prema konzervativnom, hrišćanskom shvatanju homoseksualnosti predstavlja naročiti problem. U demokratskom društvu mora se poštovati pravo roditelja da svoju decu lično vaspitavaju u duhu religioznih uverenja koje poštuju. Iz tog razloga, svaki pokušaj LGBT pokreta da u obrazovni sistem uvede štiva različitog sadržaja, a koja bi za cilj imala navodno razvijanje tolerancije i smanjivanje stepena diskriminacije prema LGBT osobama, a zapravo promovisanje redefinisanja porodice i porodičnih odnosa, ne može biti dozvoljeno. Naš stav, a smatramo da je takav stav moguća osnova budućeg dijaloga, jeste da se neprikosnovenost bilo čije ličnosti ne sme dovoditi u pitanje, i da svako zaslužuje pravnu zaštitu od nasilja i diskriminacije, ali isto tako i da je redefinisanje značenja braka i porodice kao osnovne jedinice društva nedopustivo.

Homoseksualnost kao ljudsko pravo

Pokret za prava homoseksualaca je prešao dug put, od odluke Američke psihijatrijske asocijacije da homoseksualnost nije seksualna devijacija, preko svrstavanja seksualne orijentacije u korpus ljudskih prava i sloboda, širenja ideja različitih oblika zajedničkog života, do sada aktualnog redefinisanja značenja braka i porodice, od zajednice muškarca i žene, do zajednice dve osobe. Velika pobeda LGBT pokreta je nastala priznavanjem njihove seksualne orijentacije ljudskim pravom. Ljudsko pravo stiče takav status ako je urođeno, odnosno nevoljno i ako je nepromenljivo i ako ne čini štetu drugoj ličnosti ili društvu u celini.  LGBT osobe ne mogu smatrati svoju seksualnu orijentaciju ljudskim pravom zato što homoseksualnost nije urođena kategorija. U posebnom tekstu objašnjavamo da se seksualna orijentacija na nasleđuje. Što se tiče nevoljnosti, treba znati sledeće. Seksualna orijentacija ima tri aspekta: privlačnost, ponašanje i samoidentifikaciju. Privlačnost je zaista nevoljna kategorija, ali ljudi uvek imaju mogućnost izbora da postupaju u skladu sa svojim nagonima, ili da ih obuzdavaju. Oženjen čovek može osećati jaku, nevoljnu seksualnu privlačnost prema ženskoj osobi koja nije njegova supruga. Ako postupi u skladu sa takvom privlačnošću, biće označen kao preljubnik. Činjenica da je privlačnost nevoljna, ne opravdava postupanje, tj. ponašanje prema toj privlačnosti. LGBT osobe se međutim žale kako se od njih zahteva da se potpuno odreknu seksualnih odnosa. Ovaj zahtev bi imao smisla kada homoseksualci nikada ne bi stupali u heteroseksualne odnose. Ipak, istraživanje u SAD iz 1994. godine je pokazalo da se 2,8% odraslih muškaraca i 1,4% odraslih žena samoidentifikuju kao homoseksualci.(6) Ali isto to istraživanje je pokazalo da samo 0,6% muškaraca i 0,2% žena prijavljuju isključivo homoseksualne odnose od puberteta. Drugačije rečeno, oko 80% samoidentifikovanih „homoseksualaca“ jesu imali i heteroseksualne odnose.(7) Dakle, homoseksualna privlačnost je zaista nevoljna, ali je ona psihološka, neprimetna i privatna, i kao takva ireleventna za društveno uređenje. Homoseksualno ponašanje, i želje aktivista ideologije homoseksualizma za javnim priznanjem takvog ponašanja je ono šte je važno u javnim debatama o zaštiti LGBT osoba pod plaštom „ljudskih prava“. To ponašanje je nedvosmisleno voljno ponašanje, te kriterijum za zaštitu u okviru ljudskih prava pada u vodu.

Kategorija nepromenljivosti je takođe zanimljiv argument. Ne postoji bivši crnac, ne postoji bivši Rom, ne postoji bivši muškarac ili žena, jer čak i nakon operacije promene pola, genetska određenost pola ne može biti promenjena. Ali zato postoje na hiljade bivših homoseksualaca. Dokazi o tome su brojni, od kojih je možda najznačajnija studija Roberta Špicera, jednog od najglasnijih zagovornika odluke APA iz 1973. godine o proglašavanju homoseksualnosti za varijetet ljudske prirode. U svojoj studiji  koja je uključivala 200 ispitanika podvrgnutih tzv. reparativnoj terapiji on je zaključio da su neki gejevi i lezbejke promenili svoju homoseksualnu u predominantno heteroseksualnu orijentaciju. Promene nakon reparativne terapije nisu bile ograničene na seksualno ponašanje i samoidentifikaciju seksualne orijentacije, već su sadržale i seksualnu privlačnost, uzbuđenje, fantaziranje, želju i nelagodnost zbog homoseksualnih osećaja.(8)

Jedan od glavnih razloga zašto boja kože, ili nečiji pol ili socijalni status ne mogu biti predmet diskriminacije je zato što se samo na osnovu toga ne može zaključiti da postoji opasnost po pojedinca ili društvo u celini. Homoseksualnost sa jedne, a naročito ideologija homoseksualizma sa druge strane međutim predstavljaju opasnost i po pojedinca i po društvo u celini. Homoseksualno ponašanje je skopčano sa većom učestalošću promiskuiteta, seksualno prenosivih bolesti, mentalnih poremećaja, zloupotrebom narkotika i alkohola, nasiljem u porodici i zlostavljanjem dece. Homoseksualna ideologija nedvosmisleno udara na same temelje sabornog organizovanja društva kroz poštovanje i jačanje prirodne porodice kao osnovne jedinice društvenog poretka. Više o navedenim negativnim pojavama vezanim za homoseksualno ponašanje prikazaćemo u posebnom tekstu.

dr Nemanja Zarić, generalni sekretar

Centar za zaštitu porodice

IZVOR: SRBski FBReporter