Bukagije avnojevskih Srba

Rasprava među Srbima na temu kojoj se strani svijeta ili kojoj se stranoj sili prikloniti je nesuvisla, nema osnovu. A stalno je slušamo. Kao, Amerikanci su nas bombardovali, s njima nećemo. Rusi nas nisu zaštitili, ali bar nas nisu bombardovali. Nijemci su nas urnisali u dva svjetska rata, a Englezi su nas gurnuli pod njemačke tenkove. Evropska unija je bila dobra, ali više nije. Ali i ona nas je bombardovala, dobaciće neko iz društva u ćošku.

Ovakva rasprava ostavlja utisak da mogućnost postoji, ali da nam je loš izbor. Ona bi imala smisla kad bi mogućnost priklanjanja postojala, ali ne postoji. Avnojevskoj državi Srbiji niko ne nudi takvu mogućnost, a srpskom narodu još manje. Avnojevska Srbija je u suprotnosti sa mogućnošću takvog odlučivanja jer je ona građena na temeljima neslobodnog Srpstva, Srpstva u bukagijama, Srpstva koje je dezorijentisano, kojemu su noge u blatu, koje je svojih interesa nesvjesno.

poliarhija

Poliarhična okupacija

Okupirana zemlja i narod u bukagijama nemaju opciju da biraju stranu; okupator je njih već podveo pod svoje. Pošto savremene okupacione metode nisu iste kao, recimo, nacističke ili austrougarske, to često tako ne izgleda te se narodu priviđa sloboda i mogućnosti. Kakva je to, je li, atlantistička okupacija, kad je ruski Gasprom vlasnik srpske naftne industrije? I kako smo okupirani od stranaca kad nam najveće zlo nanose baš lokalni, iz srpskog naroda iznikli zlotvori i ološ?

Pa, atlantistička okupacija je poliarhična. Evo šta to znači.

U prošlosti je okupator postavljao svoju posrednu ili neposrednu vlast, te je ona “odozgo“ nametala volju svim elementima društva, političkim, ekonomskim, kulturnim. Vladali su piramidalno, odozgo, putem jednom kanala, jedne tačke uticaja, kojom su kontrolisali čitavo društvo, takoreći vertikalom. Bukagije su bile em teške, em su zveckale, stalno te podsjećajući da si vezan.

Atlantisti vladaju bočno, horizontalno, ni diktatorski ni demokratski, kontrolišući, recimo, Aleksandra Vučića nezavisno od javnih glasila, koja takođe kontrolišu. Poliarhija je vladavina preko više tačaka kontrole nad okupiranim društvom, koje mogu, ali ne moraju biti i vertikalno povezani jedna s drugom. Poliarhijom okupator gradi elitu u svakoj sferi okupiranog društva, podstiče je i gradi joj prostor, veže je za sebe, te putem kontrole sebi privržene elite kontroliše svaki sektor zasebno, kao zajednicu poluga.

Mreža zlatnih bukagija, otprilike. Sijaju, ali se usijecaju u meso. Nije važno da li je mačka crna ili bijela, nego da li lovi miševe. A poliarhija, kao vid prevlasti i kontrole, itekako dobro lovi miševe.

Srpsko tzv. građansko društvo je tipičan proizvod poliarhije. Imperija upravlja društvom čije je poluge uticaja sama stvorila, čije je vođe regrutovala, obrazovala i platila da grade privid liberalne demokratije, a da u stvari mekom silom sprovode politiku Imperije, namećući narodu vrijednosti koje niti su mu organske, niti su mu potrebne. Od donošenja nepotrebnih zakona, do stvaranja neorganskog kulturnog sadržaja koji je u suprotnosti sa vrijednostima podneblja i publike, nametanje uticaja kroz poliarhičnu kontrolu je sveprisutno.

robinson2Poliarhija je globalno sredstvo nadnacionalnih elitaneoliberalizma i globalizacije. Uspostavlja se i privrednim i političkim i kulturnim kanalima i sredstvima, jer uspjeh joj zavisi od prisustva na svim tačkama kontrole društve.

Evo šta o vanprivrednim okvirima nametanja poliarhije u post-sovjetskoj Istočnoj Evropi kaže Vilijem Robinson, autor knjige “Promocija poliarhije: globalizacija, američko uplitanje i prevlast“, objavljene 1996. godine(prevod V.I.):

“Na društveno-političkoj strani, uspostavljanje poliarhije je uključivalo napore da se izgrade formalne polirhične strukture, da se ohrabri oblikovanje post-komunističkih klasa i elita koji bi bili nosioci nadnacionalnog programa u svojim zemljama. Ovo nije podrazumijevalo samo jačanje elita sa nadnacionalnim svjetonazorima, nego i sputavanje nacionalističkih elemenata (posebno desničarskih) čije su strategije bile orijentisane ka unutra.“ (str. 326)

Dakle, ključni element razvoja poliarhije je sujećenje razvoja domaćih, nacionalističkih elita, i otvaranje prostora, te podsticanje elita koje odrađuju poslove za okupatora, tj. spoljnog činioca. Tako je Srbija i okupirana, iako ne izgleda okupirana na prvi pogled; okupator je poliarhično izgradio srpsku elitu koja vlada umjesto njega, obučena, opunomoćena i na specifične načine kontrolisana s njegove strane, a uvijek svjesna da je u njegovoj milosti, te da svoj povlašćeni položaj mora neprestano da opravdava i da metaniše svome gospodaru, da ne bi pala u nemilost i bila zamijenjena. Nije se uzdigla svojom zaslugom i svojim kvalitetima, tako da mora nastaviti da se ponaša na način koji ju je i doveo u milost gospodara.

Vučić i poliarhija

Vučić i glasila u vlasništvu švajcarskog Ringijer Aksel Springera mogu biti na istoj političkoj liniji, ali ne zato što se na njih utiče vertikalno, preko Vučića, nego zato što su i Ringijerovi urednici i Vučić na vezi sa istim gazdama.

Nevladin sektor dobija novac i smjernice iz fondova Evropske unije ili vandržavnih donatora, i na istoj su liniji sa Vučićem onoliko koliko se Vučić uklapa u strategiju njihovih sponzora.

robinson1U konkretnom slučaju Vučića, bilo je trenutaka proteklih godina kad je izgledalo kao da Vučić ima snage i volje i da skreše krila stranim, tradicionalno antisrpski nastrojenim glasilima, kao što je to bio B92. Ispalo je, međutim, da su Vučiću u njegovom približavanju političkoj liniji Verana Matića i Druge Srbije, ispunjeni i neki zahtjevi koji se tiču lične sujete. Da je Vučić stvarno udario na drugosrbijanska medijska uporišta kojima se diriguje iz Brisela, glava bi – figurativno – letjela Matiću, a ne Bećkovićki, jer ona je na kraju krajeva, nebitna, dok je Matić osnovno imperijalno medijsko uporište. Ne, Vučić se samo ideološki približio Drugoj Srbiji, vjernoj atlantističkoj ideološkoj strukturi, pa mu je shodno tome dodijeljen i prostor za političko manevrisanje i kadriranje kakav kao opozicionar i deklarisani protivnik Imperije nije mogao imati.

Vučiću je, bukvalno, bio dodijeljen prostor iz kojeg je maknut Boris Tadić, ali je taj prenos ovlaštenja bio u javnosti propraćen burno jer je izgledalo neprirodno i neočekivano, i, naravno, jer drugosrbijanska kamarila ne voli kad joj se istrgne sisa iz usta. Oni su mislili da im je monopol na službu okupatoru zacementiran dok Vučić nije pokazao veću spremnost na službu njihovim dotadašnjim gazdama i dok nije posađen na vodeću tačku poliarhijskog upravljanja, na kojoj se dotad zorio Tadić.

Kontrolišući više tačaka društvenog uticaja ili državne uprave simultano, atlantisti lako uslovljavaju jedne drugima. Novac koji je svima potreban je negdje u Londonu, Cirihu ili Frankfurtu, kako za Vučića i B92, tako i za Krik, NUNS ili BIRN, kojeg je Krik izgleda izgurao iz milosti sponzora. Sjedište Nato saveza je u Briselu, iz kojeg njegovi emisari kontrolišu vojnu snagu Srbije. A Vučić pokazuje koliko ima uticaja nad onim što se zove Vojska Srbije time što mu tu vojsku postrojavaju Bratislav Gašić i Aleksandar Vulin. Jasno je da Vlada Srbija s tom vojskom nema ništa, čak nema više ni zadatak da je uništava, koji su imali Tadić i Dragan Šutanovac.

globatocracy_1
izvor: Land Destroyer Blog

Dolaze li Rusi

Tako meko okupirana zemlja je poprište borbe uticajima, tvrđim i mekšim, pa se u pojedinim sektorima ta borba i jasno vidi. U Srbiji je takvih sektora malo, jer je Atlantska imperija od Petog oktobra i vertikalno i horizontalno premrežila Srbiju svojim interesima, uticajima i agenturama. Kakva je moć zvaničnog Beograda u procesu odlučivanja o Srbiji najbolje govori činjenica da predsjednika Vučića rikta i zavrće mu uši Hojt Brajan Ji, zamjenik američkog podministra spoljnih poslova.

Kolika je, međutim, konkurencija atlantističkoj okupaciji od njihovih rivala, kad se već Srbi ništa ne pitaju?

Rusi su se pod Putinom naučili tzv. mekoj sili, ali i poliarhičnom vladanju, mada je njihov pristup nedovoljno razvijen, kapaciteti mali, pa je i konkretan upliv u tokove odlučivanja u Srbiji minimalan.

Jedan od preduslova poliarhije je privlačnost okupacione ideološke matrice potlačenim narodima, iz kojeg kadriraš kolaboracioniste. Imperija je voljnim Srbima dugo prodavala demokratiju za bubrege, pa se prešaltala na ekonomski razvoj, na evropske vrijednosti (šta god to značilo), a posljednjih godina se i ne računa na prodaju magle, nego na iscrpljenost naroda i međusobno satiranje za komad ‘ljeba i radno mjesto. Ali magla je bila osnova i poliarhija ne može bez magle. Zato se Rus ne snalazi baš najbolje u poliarhiji te vrste, jer ne nudi med što za usta “i ‘ladna prijanja“. Ne nudi ga, jer ga nema, i nema ga nijedna sila koja je takmac “demokratskoj imperiji“.

Rusi se, stoga, još nisu izborili za strateški kritično prisustvo ni u jednom političko-ekonomskom sektoru, sem naftnog. I da jesu, mi bismo opet mogli govoriti samo o rivalskim uticajima stranih sila koji se takmiče oko količine kontrole, a ne o tome da i država Srbija tu o nečemu odlučuje. U najbolju ruku, ako ćemo gledati sa rusofilske strane, ponegdje poneki rusofil u državnom aparatu upusti pokoji zračak ruskog uticaja, ili poneki korumpirani državni službenik ne ostane gadljiv na rublje, pa otvori mala vrata bratu Rusu.

Šta Srbi mogu

I ne postavlja se uopšte pitanje da li je ruski uticaj oslobodilački za Srbiju, nego da li bi Srbima bilo bolje pod nekom vrstom ruske okupacije nego što im je pod natističkom okupacijom.

Da se Srbi pitaju kao što se ne pitaju, oni bi, vjerujem, bili protiv bilo čije okupacije. Ali ne pitaju se Srbi, niti se pita Vučić, jer on se pitao samo dotle dokle je pristao da zauzme mjesto vrhovnog kolonijalnog namjesnika koje je držao Tadić. Opis tog posla ne zavisi od onoga koji ga obavlja nego od poslodavca, kao što je i prirodno. Do Vučića je bilo da li hoće da nastavi Tadićevim stopama ili neće.

Tako i do Srba danas nije da li hoće na Zapad ili na Istok, ili da li hoće Vučića ili zamjenu koju mu spremaju Englezi. Ne, do Srba je da odbace kurtomurtizam, da prestanu da glasaju za svakoga koga im Imperija ustoliči u Beogradu, da presjeku stege poliarhije kojima su vezani, da odbiju uslugekojima ih se integriše u poliarhični sistem, i da razdvoje svoje interese od interesa kolonijalnog entiteta, avnojevske Republike Srbije, da bi se doveli u povoljniji pregovarački položaj, da bi mogli bolje tvrditi pazar i da bi se, na kraju krajeva, oslobodili ne okupacije, nego avnojevske Srbije, koja okupaciju omogućava.

Izvor: Srbist